ซูเยว่ค่อนข้างแปลกใจ “โทษประหารเหรอ?”
ลู่หวยจือไม่ได้บอกว่าระยะแรกจะมีคนค้ำหลังสองคนนั้นอยู่ อย่างมากก็แค่ส่งไปใช้แรงงานในชนบทไม่ใช่เหรอ?
ลู่เหยี่ยเอียงคอมองเธอแวบหนึ่ง เห็นความตกใจของเธอ เขาจึงเล่าเรื่องที่สหายร่วมรบเก่าเล่าให้ฟังให้ซูเยว่ฟัง
ส่วนเรื่องที่สองคนนั้นลงเอยกันในห้องหนังสือ กลัวจะทำให้หูซูเยว่แปดเปื้อน เขาจึงเล่าผ่านๆ อย่างง่ายๆ
พูดจบ แววตาเขาแวบผ่านความเหยียดหยาม “ตอนนั้นทั้งคู่ถูกจับคาหนังคาเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกมันยังพัวพันกับการค้าหญิงและเด็ก”
“แค่โทษประหาร นับว่าถูกไปด้วยซ้ำ”
ซูเยว่ไม่โง่ ฟังเขารู้เรื่องชัดเจนขนาดนี้ บวกกับผลตัดสินของสองคนนี้ ก็รู้ว่าเรื่องนี้เขาต้องออกแรงแน่
เธอมองลู่เหยี่ย เอ่ยเบาๆ “ขอบคุณ”
ลู่เหยี่ยมองเธออย่างประหลาดใจ แล้วยกมุมปากขึ้น
นี่คือเหตุผลที่เขาชอบคบกับคนฉลาดไง
“ไม่เป็นไร”
ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกัน รถก็มาถึงสำนักงานเขตแล้ว
ขั้นตอนการจดทะเบียนราบรื่นมาก
ใบทะเบียนสมรสง่ายมาก มีแค่กระดาษแผ่นบางๆ แผ่นเดียว
แต่ซูเยว่จ้องดูมันอยู่นาน
สำหรับเธอนี่ไม่ใช่แค่กระดาษแผ่นหนึ่ง แต่มันคือเครื่องรางคุ้มกันตัวของเธอ
พักใหญ่ทีเดียว เธอถึงได้เก็บใบทะเบียนสมรสเข้ากระเป๋า
ลู่เหยี่ยอยู่ข้างๆ รอเธอเก็บใบทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว ถึงได้สาวเท้าเดินออกไปข้างนอกพร้อมเธอ
ถึงข้างรถ เขาถึงได้เอ่ยปาก “พรุ่งนี้ก็ต้องกลับหน่วยแล้ว พ่อรู้ว่าวันนี้เราไปจดทะเบียนกัน ก็เลยให้ผม พาเธอกลับไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ”