ลู่เหยี่ยยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าเคร่งขรึม สีหน้าบูดบึ้งอย่างหนัก
เขาไม่สะดวกจะโต้เถียงกับจางเอ้อร์หนี ไม่ใช่เพราะห่วงหน้าตา แต่เพราะหากเขาโต้เถียงขึ้นมา เรื่องนี้จะเปลี่ยนรูปแบบไป
เขามองจางเอ้อร์หนีอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วหันไปหาหยางปิงที่อยู่ข้างๆ ลดเสียงลงต่ำ “ผู้บังคับกองร้อยหยาง รบกวนท่านไปที่แผนกป้องกันสักหน่อย”
หยางปิงเข้าใจในทันที พยักหน้า แล้วเบียดตัวออกจากฝูงชนไป
เมื่อเห็นหยางปิงจากไปแล้ว เขาก็เดินไปที่ข้างกายซูรุ่ยหมิง “ท่านปู่ ข้างนอกวุ่นวาย ท่านเข้าไปในบ้านก่อนเถิด”
ซูรุ่ยหมิงส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร เจ้าดูแลเยว่เยว่เด็กคนนั้นให้ดีเถิด นางกำลังท้องอยู่ ต้องระวัง”
ลู่เหยี่ยเห็นว่าห้ามไม่ไหว ถึงแม้ในใจจะจนหนทาง แต่ก็เข้าใจ
จึงให้หลิวชุ่ยเฟินที่อยู่ข้างๆ ช่วยดูแลซูรุ่ยหมิงหน่อย อย่าให้เขาถูกคนชนล้ม
แล้วจึงเดินไปถึงข้างกายซูเยว่
ซูเยว่ยืนอยู่ข้างๆ เก็บภาพการกระทำเมื่อครู่ของลู่เหยี่ยไว้ในสายตา
มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
จางเอ้อร์หนีด่าอยู่ครึ่งค่อนวัน พอเห็นว่าซูเยว่กลับส่งสายตาหวานเชื่อมกับลู่เหยี่ย ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลย
ในใจทั้งโกรธทั้งเคือง
“วันๆ แต่งตัวฉูดฉาด สะดุดตา เห็นแล้วก็รู้ว่าไม่อยู่ติดที่ ผู้บัญชาการลู่ ท่านต้องคอยจับตาดูให้ดีนะ ผู้หญิงแบบนี้ ไม่แน่ว่าวันไหนก็สวมเขาให้ท่าน”
คำพูดนี้เดิมทีก็แค่โหล่ขึ้นมาเพราะทนดูสองคนนี้ส่งสายตาหวานเชื่อมกันไม่ได้
แต่พอกลั่นออกมาแล้ว นางก็เหมือนเจอหนทางใหม่ในการโจมตีซูเยว่ แววตาค่อยๆ ลุกวาวขึ้นมา