เถียนจวินเฉียงพูดจบก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดไม่ถูก
มุมปากกระตุกเล็กน้อย รีบหาทางแก้ตัวให้ตัวเอง
“ผมหมายความว่าวันนี้พวกเรามีแต่คนรู้จักกันทั้งนั้น พี่สะใภ้ไม่รู้จักใครเลย ไปแล้วก็เก้อแน่ ๆ อีกอย่างพวกเราผู้ชายล้วน ๆ พาผู้หญิงไปด้วยก็ไม่สะดวก”
ซูเยว่ไม่รู้จักเถียนจวินเฉียง แต่จากที่เขาเข้ามาพูดเมื่อครู่ กับหน้าตาที่คล้ายเถียนจิงจิงอยู่หลายส่วน ก็เดาตัวตนอีกฝ่ายได้
น้องชายของเถียนจิงจิง เถียนจวินเฉียง
มุมปากเม้มขึ้นเล็กน้อย เงยหน้ายิ้มบาง ๆ ให้ลู่เหยี่ย “ฉันไม่ไปหรอก ยาฉันตั้งไว้บนเตาไฟอ่อน ๆ อยู่ กลับมาแล้วอย่าลืมกินนะ”
เถียนจวินเฉียงอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วเบะปาก ในใจดูแคลน
งานเลี้ยงวันนี้แต่แรกก็จัดขึ้นเพื่อจับคู่พี่สาวเขากับลู่เหยี่ย
ใครต้องการให้เธอไป!
กลัวว่าซูเยว่จะเปลี่ยนใจทีหลัง เขารีบเร่ง “พี่ลู่ ไปเร็วเข้า! พี่สาวผมกับพวกพี่รอพี่อยู่แล้ว”
ลู่เหยี่ยขมวดคิ้ว ดึงแขนตัวเองออกจากมือเถียนจวินเฉียง
“พวกนายไปกันเถอะ พี่สะใภ้ต้มยาให้ฉันแล้ว ช่วงนี้ฉันกินยา ต้องระวังเรื่องอาหารการกิน ไม่ไปดีกว่า”
ฟังเขาพูด เถียนจวินเฉียงร้อนใจ “พี่ลู่ พี่ไม่อยากรักษาตัวเองให้หายแล้วหรือ?”
น้ำเสียงลู่เหยี่ยราบเรียบ “ไม่รีบร้อนแค่ประเดี๋ยวประด๋าวหรอก อีกสองวันฉันหยุดงาน ค่อยไปหาพี่สาวนายที่โรงพยาบาล”