เถียนจิงจิงพูดพลางหัวเราะ มือส่งกระโปรงสีน้ำเงินเข้มให้ซูเยว่
พลางเอ่ยขึ้นว่า "นี่เป็นกระโปรงที่ฉันซื้อในเมืองวันนี้"
"พอฉันเห็นกระโปรงตัวนี้ ก็รู้สึกว่าเหมาะกับเธอมาก กลับมาก็รีบมาหาเธอทันที"
ตอนนี้ ข้างนอกใต้ต้นไม้มีพี่สะใภ้นั่งพักผ่อนอยู่หลายคน
ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างเถียนจิงจิงกับลู่เหยี่ย ตอนนี้ทุกคนเลยมองมาทางนี้
ได้ยินคำพูดของเถียนจิงจิง ต่างก็พากันพูดเซ็งแซ่
"หมอเถียนนี่โง่หรือเปล่า ซูเยว่แย่งผู้บังคับกองร้อยลู่ไป เธอยังจะเอากระโปรงมาให้อีก"
"เจ้านี่มันโง่จริงๆ เธอรู้อะไร หมอเถียนครอบครัวก็ดี ตัวเองก็สวยแล้วก็เก่ง กระโปรงของเธอ อยากให้ใครก็เรื่องของเธอ"
"ดูหมอเถียนสิ แล้วดูคนแซ่เสิ่นนั่น อายุก็พอๆ กัน ทำไมต่างกันอย่างนี้"
"ไม่รู้ผู้บังคับกองร้อยลู่คิดยังไง ทิ้งสาวดีๆ อย่างหมอเถียน กลับไปแต่งกับซูเยว่ที่ไม่มีงานทำ"
คนพวกนี้พูดกัน เสียงถึงจะไม่ดัง แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจเบา
ซูเยว่กับเถียนจิงจิงก็ได้ยินชัดเจนทั้งคู่
ในตาของเถียนจิงจิงมีแววลำพองวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง
แต่บนหน้ากลับยังยิ้มแย้ม
ทั้งที่กำลังยิ้ม แต่ซูเยว่กลับรู้สึกว่ายิ้มบนหน้าเธอมองยังไงก็เสแสร้ง
ยกมือผลักกระโปรงกลับไป
"หมอเถียนคะ ฉันซาบซึ้งในน้ำใจ แต่ของมันแพงเกินไป ฉันรับไม่ได้หรอก"
เถียนจิงจิงกลับเหมือนไม่ได้ยิน ยัดกระโปรงใส่อ้อมแขนเธอตรงๆ