น้ำเสียงของลู่เหยี่ยเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ พูดถึงตอนท้าย แม้จะแฝงความโกรธไว้
"เจ้าคิดบ้างหรือไม่ สิ่งที่เจ้าหวาดกลัวอาจไม่เกิดขึ้นเลยก็ได้?"
ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นซูเยว่ลงมือกับครอบครัวลู่หวยจือ อารมณ์ของเขาไม่ได้พลุ่งพล่านมากนัก
เพราะเขารู้ว่า เป็นครอบครัวลู่หวยจือที่รังแกนางก่อน
และคนอย่างหลี่ฮุ่ยฟางก็สมควรได้รับผลกรรมเช่นนั้น
แต่หวังหงจวินไม่ใช่ เขาไม่ใช่คนดีจริง แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นนี้
"ไม่จริง!" ซูเยว่พลันเอ่ยขึ้น
นางตาแดงก่ำ พูดทีละคำหนักแน่น "เขาเป็นคนอย่างนั้นจริง ๆ เขาจะต้องลงมือกับพี่สะใภ้ข้า"
"ในเมื่อเจ้าก็รู้จักเขา ก็ควรรู้ว่าเขาเป็นคนไร้ขีดจำกัด"
"เขากล้าลวนลามพวกสาวชาวเมืองที่ถูกส่งลงชนบทในหมู่บ้าน กล้าลงไม้ลงมือพ่อตัวเองเพราะไม่ยอมให้ข้าวกับเงิน แล้วยังจะมีอะไรที่เขาไม่กล้าทำอีก?"
น้ำเสียงนางแหบพร่า ทว่ากลับสงบนิ่ง
ทว่าลู่เหยี่ยก็ยังสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้งจากตัวนาง
ซูเยว่ยิ้มเย้ยตนเอง เสียงเบาราวกับพึมพำ "หรือจะต้องรอให้เรื่องเกิดขึ้น รอให้ถึงขั้นที่ไม่อาจแก้ไขคืนได้ แล้วจึงค่อยไปเอาผิดเขา?"
"แต่เช่นนั้นแล้ว สำหรับพี่สะใภ้ข้า สำหรับผู้ที่ถูกเขาข่มเหงรังแก มันไม่ยุติธรรมเลย"