ซูเยว่ใจสั่นวูบอย่างไร้สาเหตุ
ที่บ้านมีเพียงท่านปู่คนเดียว หรือว่าท่านปู่จะเป็นอะไรไป?
แค่คิดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็รู้สึกราวกับมีใครเอาก้อนหินตีหัวอย่างแรง
สมองยังไม่ทันสั่ง ขาก็ก้าววิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว
เห็นใบหน้าเธอกลายเป็นสีขาวซีดในพริบตา ลู่เหยี่ยก็รีบพูดขึ้น “เยว่เยว่ อย่าเพิ่งรีบ ค่อยๆฟังว่ามันเกิดเรื่องอะไร”
แล้วหันไปถามหลิวชุ่ยเฟิน “พี่สะใภ้ ท่านปู่ของผมเป็นอะไรหรือเปล่า?”
ซูเยว่เองก็รีบมองไปที่เธอ
หลิวชุ่ยเฟินวิ่งมา ทำให้หายใจหอบ
ได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ย เธอก็รีบโบกมือ “ไม่ใช่ๆ จางเอ้อร์หนี ภรรยาของคุณหมอหลิวที่โรงพยาบาลน่ะ มาหาเรื่องที่บ้านนาย”
รู้ว่าท่านปู่ไม่เป็นอะไร อุณหภูมิในตัวซูเยว่จึงค่อยๆอุ่นขึ้น
ลู่เหยี่ยมองใบหน้าซีดเซียวของซูเยว่ เอื้อมมือไปจับมือเธอ “เยว่เยว่ ได้ยินไหม ว่าท่านปู่ไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกังวล”
ซูเยว่เม้มปาก พยักหน้าเบาๆ
“เรารีบกลับไปเถอะ”
ท่านปู่อยู่บ้านคนเดียว เธอไม่วางใจ
หลิวชุ่ยเฟินที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นว่าสีหน้าของซูเยว่ดูแย่มาก รู้ว่าเธอตกใจ
จึงรีบบอก “สหายซูไม่ต้องห่วง สามีฉันอยู่ด้วย ท่านปู่ของเธอปลอดภัย”
ซูรุ่ยหมิงอยู่ที่บ้านซูเยว่มาสักพักแล้ว