หลี่เจี๋ยไปที่บ้านของลู่เหยี่ยกับซูเยว่ก่อน
ไม่เจอตัวใคร ได้ยินหลิวชุ่ยเฟินข้างบ้านบอกว่าทั้งสองคนเพิ่งขี่จักรยานออกไป เขาเดาว่าทั้งคู่น่าจะไปร้านค้าสหกรณ์ จึงรีบวิ่งมาทางประตูใหญ่
วิ่งเร็วมาก พูดจบประโยคนั้นก็ก้มตัวเอามือยันเข่าหอบหายใจเสียงดัง
ลู่เหยี่ยถามเขา "รู้ไหมว่าทำไมถึงเรียกเราไป"
ถ้าเรียกเขาไปคนเดียว เขาคงไม่ถามอะไรสักคำ
แต่อีกฝ่ายเจาะจงบอกให้ซูเยว่ไปด้วย เขาถึงถามออกไปอีกคำ
หลี่เจี๋ยเหลือบมองรอบตัว เห็นว่าแถวนั้นไม่มีผู้คน จึงเอ่ยปาก "ดูเหมือนจะมีผู้ใหญ่มาหาผู้อาวุโสจางเรื่องการรักษา ผู้อาวุโสจางเลยให้พี่สะใภ้ไปดูด้วย"
เรื่องนี้รอให้ลู่เหยี่ยไปถึงก็รู้เอง งั้นเขาพูดก่อนก็ไม่เสียหาย
ลู่เหยี่ยพยักหน้า "เข้าใจแล้ว เราไปก่อนนะ"
ทิ้งประโยคนี้ไว้ เขาก็ขี่จักรยานพาซูเยว่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทหาร
ระหว่างทาง เขาพูดกับซูเยว่ "ไม่ต้องกดดันมาก อีกฝ่ายมาหาผู้อาวุโสจาง รักษาไม่ได้ก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเธอ"
ซูเยว่รู้ดีว่าเป็นอย่างที่เขาพูด แต่ในใจก็อดสะเทือนใจไม่ได้
เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าลู่เหยี่ยเป็นคนคิดลึก เข้าถึงยาก
แต่พออยู่ด้วยกันนานขึ้น ถึงได้พบว่าเขาไม่เหมือนกับที่เธอเคยคิดเลย
เขาทำกับข้าวเป็น เย็บผ้าเป็น แถมยังใส่ใจและอ่อนโยน