สือเฉี่ยวอวิ๋นส่งเสียงเหอะเบา ๆ “เสี่ยวลู่ทำอะไรผิด? ถ้าให้ฉันพูดนะ เขาก็ยังดูดีเกินไปด้วยซ้ำ”
พูดจาแบบนั้นต่อหน้าเมียคนอื่นเนี่ยนะ คนที่ไหนเขาทำกัน?
ฉินต้าฟาทำทีห้ามปรามอยู่ข้าง ๆ แล้วก็หันมามองเสิ่นเจี้ยนหมินอย่างจนใจ “เมียผมน่ะนิสัยแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเลย”
เสิ่นเจี้ยนหมินเองก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไร
ฟังคำพูดของฉินต้าฟาแล้ว สีหน้าเขาย่ำแย่สุด ๆ
มุมปากกระตุก หัวเราะเย็น “เฒ่าฉิน ผู้หญิงนี่ตามใจไม่ได้นะ ดูเธอตอนนี้สิ กลายเป็นยังไงไปแล้ว”
“วันนี้ยังดีที่เป็นฉัน ถ้าเป็นคนอื่นนะ ผู้นำอย่างนายคงขายหน้าหมดแล้ว”
ฉินต้าฟาก็เย็นชาขึ้นมาทันที
“พอได้แล้ว ถ้านายไม่พูดอะไรแบบนั้นก่อน สือฉายของฉันจะไปว่าแบบนั้นได้ยังไง”
เสิ่นเจี้ยนหมินกับฉินต้าฟาสนิทกันแค่ผิวเผินอยู่แล้ว
ตอนนี้โดนทำเอาโมโหขึ้นมาทันที สะบัดมือ หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก
เดินไปไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง
เขาทำหน้าลำพองใจ นึกว่าฉินต้าฟาก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้มันแรงเกินไป ตามมาจะบอกว่าอย่าไปถือสา
คิดอย่างนั้น เขาก็ไม่หยุดฝีเท้า
แต่ชั่วพริบตาต่อมา ในอ้อมอกก็ถูกยัดไหเหล้าใส่เข้ามา เป็นไหที่เขาเพิ่งถือมาเมื่อกี้เอง
เสิ่นเจี้ยนหมินขมวดคิ้วแน่น “นี่นายจะทำอะไร?”
ฉินต้าฟาเอ่ยขึ้น “เมียผมบอกให้คืนนาย เอ้า เอาเหล้าคืนไปแล้ว กลับไปได้แล้ว!”
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ เขาก็หมุนตัวเดินกลับไปที่ห้อง
เสิ่นเจี้ยนหมินจ้องแผ่นหลังเขา แววตาโหดเหี้ยมวาบผ่าน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากซูเยว่กับลู่เหยี่ยออกจากบ้านฉินต้าฟา