ได้ยินคำพูดของซูรุ่ย หลี่เยว่หยูก็ยิ่งโมโห ยกมือกำหมัดทุบใส่แผงอกเขา
ทุบไปพลางร้องไห้ไปพลาง
มารดาซูอยู่ข้างๆ อยากเข้าไปห้าม แต่ซูซื่อเชียนกลับยื่นมือจับข้อมือเธอไว้ แล้วส่ายหน้าให้
เรื่องของเด็กๆ ก็ให้เด็กๆ แก้กันเอง
นอกประตู
เมิ่งโจวยืนอยู่ข้างลู่เหยี่ย ใช้ศอกกระทุ้งลู่เหยี่ย "ไอ้ลู่เฒ่า ข้างในทะเลาะกันแล้ว นายไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอ"
ลู่เหยี่ยเบนหน้า เหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง "นายว่างมากเรอะ ว่างก็ไปหาคนที่ในเขาสิ"
เขาเข้าใจที่หลี่เยว่หยูพังทลายเสียใจ
ทว่าเขากลับสงสารซูเยว่ยิ่งกว่า
ซูเยว่แบกรับมากเกินไปคนเดียว
แต่เรื่องพวกนั้น เธอกลับพูดออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงซ่อนไว้ในใจ
เงยหน้ามองไปที่ห้อง ประตูห้องเปิดอยู่
ซูเยว่หน้าซีด ยืนอยู่ตรงตำแหน่งใกล้ประตูแบบนั้น
ทั้งที่รอบตัวมีคนมากมาย ทว่าร่างของเธอกลับอ้างว้างเป็นพิเศษ ราวกับรอบด้านเหลือเพียงเธอคนเดียว
เห็นเธอเป็นแบบนี้ ลู่เหยี่ยก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจคล้ายถูกใครออกแรงบีบรัด
เอ่ยเสียงเบา "ก่อนที่ผมจะมา ผู้การกองพลฉินบอกกับผมว่า ซูรุ่ยหมิงเป็นข้าราชการผู้มีผลงาน ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม จำเป็นต้องรับประกันความปลอดภัยของเขา"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ เขาก็ก้าวขาเดินเข้าไปในบ้าน
เข้าไปในบ้านแล้ว เขาก็ยืนในท่วงท่าปกป้องอยู่ข้างๆ ซูเยว่โดยตรง ยื่นมือไปจับมือซูเยว่
ซูเยว่เงยหน้า "คุณเข้ามาได้ยังไง"
ลู่เหยี่ยก้มหน้ามองเธอ เอ่ยเสียงเบา "ไม่อยากเห็นคุณอยู่คนเดียว"
ในใจของซูเยว่สั่นสะท้าน