ลู่เหยี่ยพยักหน้า
“องค์กรก็เพื่อปกป้องพวกคุณเช่นกัน กลัวว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีก”
เขาเล่าสั้น ๆ ว่าซูเยว่บริจาคตำรับยาให้หน่วยทหาร และทำคุณประโยชน์ให้หน่วยทหาร
ซูรุ่ยหมิงมองซูเยว่ด้วยความสงสาร มือที่แห้งกร้านเล็กน้อยลูบผมของซูเยว่เบา ๆ
ซูเยว่ก้มศีรษะ คลอเคลียบนฝ่ามือของเขา
“ฟาร์มดาราแดงอยู่ใกล้หน่วยทหารมาก ปั่นจักรยานชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถึง พวกคุณไปที่นั่น ต่อไปฉันก็จะไปเยี่ยมพวกคุณได้บ่อย ๆ”
ซูซื่อเชียนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของซูเยว่ ก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น “สถานะของพวกเรา ถ้าเจ้าเข้าใกล้พวกเรามากไปก็ไม่ดี”
บุพการีรักบุตร ย่อมวางแผนเพื่ออนาคตอันยาวไกล
เขาไม่ได้หวังให้ซูเยว่ทำอะไรเพื่อพวกเขา เขาเพียงหวังให้ซูเยว่สบายดี
มารดาซูที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าด้วย “ที่บ้านไม่เป็นไรหรอก แม่กับพ่อยังอยู่”
ซูเยว่ไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง จึงพยักหน้า “ได้ค่ะ”
แต่ในใจกลับตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้วว่า พอถึงฟาร์มดาราแดงแล้ว จะต้องไปเยี่ยมพวกเขาให้มากขึ้น
หลี่เยว่หยูที่อยู่ข้าง ๆ กอดซูเซี่ยงเป่ย ได้ยินซูเยว่ยอมตกลงง่าย ๆ อย่างนั้น
ก็เบ้ปาก
ในใจด่าเงียบ ๆ ว่าเสแสร้ง
นางรู้อยู่แล้วว่าซูเยว่เป็นคนเห็นแก่ตัว หากสงสารครอบครัวจริง คงไม่ยอมตกลงง่าย ๆ แบบนี้
แต่นางไม่ได้พูดออกมา
ตอนนี้ใกล้จะ 6 โมงแล้ว