"ซูรุ่ยหมิงกับซูเซี่ยงเป่ยถูกพวกเขาพาเข้าไปในหุบเขาลึก อีกคนหนึ่งกำลังตามรอยอยู่"
ซูเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบเข้าไปถาม "คนอื่น ๆ ในตระกูลซูล่ะ?"
นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งโจวได้พบซูเยว่
ลู่เหยี่ยอธิบายอยู่ข้าง ๆ "นี่ภรรยาข้า ซูเยว่"
เมิ่งโจวก่อนหน้านี้เอาแต่ออกไปปฏิบัติภารกิจ เพิ่งกลับมาเมื่อสองวันก่อน
แต่เขาก็ได้ยินมาบ้างว่าลู่เหยี่ยกลับบ้านไปเที่ยวหนึ่งแล้วแต่งภรรยากลับมา อีกทั้งภรรยายังบริจาคตำรับยาให้กองทัพด้วย
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ย เขาก็มองไปทางซูเยว่
เรื่องของครอบครัวซูเยว่ในกองทัพไม่ใช่ความลับอีกต่อไป
ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจ ตอบกลับว่า "คนอื่น ๆ ในตระกูลซูไม่เป็นไรแล้ว ถูกคนของเราคุ้มกันไว้หมดแล้ว"
ลู่เหยี่ยรู้ว่าซูเยว่เป็นห่วงญาติพี่น้อง
จึงพูดกับเมิ่งโจวแล้วก็พาซูเยว่เดินไปทางคอกวัว
เมื่อไปถึง ลู่เหยี่ยรออยู่ข้างนอก ซูเยว่เข้าไปพบครอบครัวตระกูลซู
ทุกคนในตระกูลซูอยู่ในโรงเรือนนั้น
หลี่เยว่หยูตาบวมเป่งจากการร้องไห้ ซูรุ่ยอยู่ข้าง ๆ สีหน้าก็แย่มาก
มารดาซูนั่งเช็ดน้ำตาอยู่บนแคร์ก่ออิฐ บิดาซูซื่อเชียนทำหน้าบึ้งยืนอยู่ข้าง ๆ
บรรยากาศในห้องอึมครึมยิ่งนัก
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ซูซื่อเชียนเงยหน้าขึ้น เห็นซูเยว่ เขาตกใจก่อน "เยว่เยว่?"
สองคำนี้หลุดออกมา สามคนในห้องก็เงยหน้ามองมาทางประตู
ซูซื่อเชียนก้าวยาว ๆ มาตรงหน้าซูเยว่ กดเสียงต่ำเอ่ย "เจ้ามาได้ยังไง รีบกลับไปเถิด ตอนนี้รอบ ๆ มีแต่คน ถ้าพวกมันพบเข้าก็แย่แล้ว"