ในแววตาของเสิ่นม่านเสวี่ยปรากฏความอาฆาตแวบหนึ่ง นางหัวเราะเยาะพลางเอ่ยว่า “ตายคาที่แล้ว ยังจะปากแข็งอีก”
“ก่อนที่ฉันจะมานี่ ฉันได้บอกเรื่องนี้กับแผนกป้องกันไปแล้ว พวกเขากำลังมาเดี๋ยวนี้แหละ”
ครั้งนี้ ถ้าไม่ฆ่าซูเยว่ให้ตาย นางก็จะไม่ขอใช้แซ่เสิ่นอีก
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
ชายสองคนที่สวมชุดของแผนกป้องกันผลักผู้คนที่ล้อมอยู่เข้ามา
“สหายซูเยว่ พวกเรามาจากแผนกป้องกัน มีคนกล่าวหาว่าคุณเป็นนายทุนที่หลุดรอดจากการจับกุม กรุณาไปกับเราเพื่อรับการสอบสวน”
เสิ่นม่านเสวี่ยมองซูเยว่ด้วยความสะใจ
พูดเสียดสีว่า “ไปเร็วเข้า! นายทุนที่หลุดรอด~ เข้าไปแล้วก็จำไว้ว่าต้องรับการสอบสวนดี ๆ นะ ปิดบังก็คือการต่อต้าน เพิ่มโทษอีกขั้นหนึ่ง”
ผู้คนที่ล้อมดูอยู่รอบ ๆ พากันซุบซิบเบา ๆ
“ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่านางไม่ใช่คนดีอะไร แต่งตัวสวย ๆ หวือหวาทุกวัน เสื้อผ้าที่ใส่ไม่ซ้ำกันเลยตลอดทั้งเดือน ที่แท้ก็เป็นนายทุนที่หลุดรอดนี่เอง”
“คนแบบนี้สมควรถูกประณามอย่างหนัก แล้วก็ยิงเป้าทิ้งไปเลย”
เสียงของคนเหล่านี้ไม่ดัง แต่ซูเยว่ได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง
นางนึกถึงท่านปู่กับคนอื่น ๆ ตอนที่พวกเขาถูกพาตัวไป เป็นแบบนี้หรือเปล่า
ไม่ ตอนนั้นสถานการณ์ของพวกเขาเลวร้ายกว่าที่นางเป็นอยู่ตอนนี้เสียอีก
อย่างน้อยคนของแผนกป้องกันก็ไม่ได้ลงมือทำร้ายนาง
แต่พวกคณะปฏิวัติ พวกนั้นลงมือทำร้าย
ข้อมือถูกใส่กุญแจมือ นางเดินลงไปชั้นล่าง
มีใครบางคนจงใจยื่นเท้าออกมา นางสะดุดก้าวหนึ่ง ร่างกายโซซัดโซเซตรงไปที่บันไดด้านหน้าราวกับจะล้มลงไป
นางรีบยกมือขึ้นหมายจะคว้าราวบันได แต่ลืมไปว่ามือทั้งสองถูกใส่กุญแจมือไว้ด้วยกัน