วางสายโทรศัพท์ มุมปากของเถียนจิงจิงกระตุกเบา ๆ แววตาเย็นเยียบวาบวาว
ซูเยว่เอ๋ยซูเยว่!
ถึงแต่งกับลู่เหยี่ย ได้เป็นศิษย์ผู้อาวุโสจางแล้วยังไง
นางจะดูหน่อย พอตัวตนถูกเปิดโปง ใครจะปกป้องนาง
ซูเยว่ที่กำลังเตรียมฝังเข็มให้ลู่เหยี่ยจามออกมาหนึ่งที
ลู่เหยี่ยเงยหน้ามองนาง น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า “เป็นหวัดรึเปล่า? วันนี้อากาศหนาว ใส่เสื้อเพิ่มหน่อย”
เขาพูดพลางยื่นเสื้อนอกที่วางอยู่ข้าง ๆ ไปให้
เมื่อคืนฝนตก วันนี้เลยหนาวขึ้นมาหน่อย
ซูเยว่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนเป็นหวัด ดูเหมือนมีคนนึกถึงนางมากกว่า
แต่ตัวหนาวเย็นเฉียบจริง ๆ
นางไม่รับ ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ข้ากลับไปใส่ในห้อง”
มือที่กำเสื้อนอกของลู่เหยี่ยบีบแน่น หรี่ตามองนางเดินจากไป
จนกระทั่งร่างนางลับตา บรรยากาศรอบตัวเขาพลันหม่นมัว
มองเสื้อนอกในมือ ริมฝีปากบางเม้มแน่น จ้องอยู่แบบนั้นหลายวินาที จู่ ๆ ก็ปาเสื้อทิ้งไปทางหนึ่ง
ตอนซูเยว่ใส่เสื้อนอกเสร็จกลับเข้ามา ลู่เหยี่ยก็กลับเป็นปกติแล้ว
นางไม่รู้สึกถึงอะไรผิดปกติเลยแม้แต่น้อย ก้มหน้าเริ่มฝังเข็มให้เขา ฝังเข็มเสร็จ ยื่นยาที่รินไว้ให้ลู่เหยี่ย
ส่วนนางก็หยิบยาทาที่ทำไว้ในมิติช่วงไม่กี่วันนี้ออกมา บอกให้เขากินยาเสร็จแล้วทาตรงนั้นด้วยตัวเอง
ยาทาเป็นสีดำ ดูเหมือนโคลนดำ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ
ลู่เหยี่ยละสายตาจากยาทา เงยหน้าขึ้นมองซูเยว่
“นี่ทาครั้งละเท่าไหร่?”
ซูเยว่กำลังฆ่าเชื้อเข็มทองอยู่ ได้ยินคำถามก็ตอบตามสบาย “ทาหนา ๆ สักชั้นก็พอ”