"คุณมาที่นี่ได้ยังไง" ซูเยว่มองลู่เหยี่ยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เธอไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเมื่อเห็นเขาปรากฏตัว ความตื่นตระหนกในใจก็สงบลงอย่างประหลาด
ลู่เหยี่ยก้าวพรวดมาหยุดตรงหน้าเธอ
ใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของเธอซีดเซียวนัก บาดแผลที่แขนและหน้าผากเป็นรอยทาง ยิ่งมองก็ยิ่งสะดุดตา
หัวอกพลันอึดอัด ราวกับมีใครบีบรัดหัวใจแรง ๆ
สายตากวาดผ่านบาดแผลตามร่าง ก่อนหยุดอยู่ที่กุญแจมือบนข้อมือเธอ
เขาล้วงกุญแจออกมา ปลดกุญแจมือดังคลิก เสียงเอ่ยแผ่วเบา "ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่"
คำพูดไม่มาก แต่กลับทำให้คนรู้สึกเชื่อถืออย่างประหลาด
เมื่อครู่ตอนถูกเสิ่นม่านเสวี่ยผลักตกบันได ซูเยว่ไม่ได้เสียน้ำตาสักหยด
แต่คำพูดประโยคนี้ของเขา กลับละลายความฮึดที่เธอฝืนมาตลอดทางจนหมดสิ้น
จมูกพลันแสบคัน เบ้าตาร้อนผ่าว
"คุณไม่น่ามาเลย"
หมู่บ้านครอบครัวทหารไม่มีความลับ
เมื่อตอนนั้นเสิ่นม่านเสวี่ยเปิดโปงภูมิหลังเธอต่อหน้าคนหมู่มาก แผนกป้องกันก็พาตัวเธอไปทันที
ป่านนี้ทั้งกองทหารคงรู้กันหมดแล้วว่าเธอเป็นลูกสาวนายทุน
ลู่เหยี่ยเป็นสามีของเธอ เมื่อตัวตนของเธอถูกเปิดเผย อนาคตของเขาก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน
หากเขาฉลาดสักหน่อย ก็ควรตัดสัมพันธ์กับเธอตอนนี้
ยิ่งกว่านั้นพวกเขาก็แค่แต่งงานตามสัญญากัน
แต่เขาก็ยังมา
เธอก้มมองรอยแดงที่ถูกกุญแจมือบนข้อมือ กำหมัดแน่น แล้วเงยหน้าขึ้น "เราหย่ากันเถอะ"