อยู่บ้านหลังใหม่ได้สามวัน เห็นว่าจิ่นยวี่เริ่มปรับตัวได้แล้ว อู๋เอ้อโกวจึงกลับไปที่ชุมชนเพื่อขอหนังสือรับรอง แล้วออกเดินทางไปยังบ้านเกิดที่ซีชวน
มณฑลซีชวนตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหัวกั๋ว ใช้เวลาสองชั่วโมงจากตงเจียงไปยังเมืองเซีคัง เมืองหลวงของมณฑลซีชวนด้วยเครื่องบิน เครื่องบินลงจอดตรงเวลาสิบโมงเช้า อู๋เอ้อโกวเรียกแท็กซี่ตรงไปยังสถานีขนส่ง ซื้อตั๋วรถโดยสารไปอำเภอหงหยวน
ที่อยู่บนบัตรประชาชนคือ กลุ่มที่แปด หมู่บ้านอู๋เจีย ตำบลเหมาผิง อำเภอหงหยวน ขณะนั่งอยู่บนรถโดยสาร อู๋เอ้อโกวพยายามนึกความทรงจำ แต่กลับไม่มีความประทับใจเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อย ตอนนี้เขามีความทรงจำของคนสองคน ทว่าส่วนใหญ่เป็นของสวี่หยุนหลง ส่วนความทรงจำเกี่ยวกับอู๋เอ้อโกวมีเพียงช่วงหลังจากถูกพาตัวไปยังสวนสาธารณะปินไห่ในตงเจียง รวมถึงเงาร่างเลือนรางของแม่เท่านั้น
รถโดยสารวิ่งมาได้กว่าหนึ่งชั่วโมงก็แวะเติมน้ำมันที่จุดพักรถบนทางด่วน ผู้โดยสารลงจากรถไปกินมื้อเที่ยง
“หนุ่มหล่อ คุณจะไปลงที่หงหยวนซึ่งเป็นปลายทางใช่ไหม”
หญิงสาวคนหนึ่งเดินมานั่งตรงข้ามอู๋เอ้อโกว เพิ่งวางถาดอาหารลงบนโต๊ะก็ทักเขา หญิงสาวคนนี้เขาเคยเห็นแล้ว บนรถเธอนั่งอยู่ข้างเขา เพียงแต่ทั้งคู่ยังไม่เคยพูดคุยกัน เธออายุราวยี่สิบปี หน้าตาสะสวยพอสมควร และสวมหูฟังฟังเพลงมาตลอดทาง
“ใช่ ผมไปหงหยวน”
ด้วยมารยาท อู๋เอ้อโกวตอบไปหนึ่งประโยคพลางกินข้าว