หลังจากการ์ดพาโจวหมิ่นออกไป บรรยากาศในห้องประชุมก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง หัวหน้าแผนกหลายคนต่างเข้ามาทักทายอู๋เอ้อโกวและรายงานงาน ส่วนใหญ่เป็นพนักงานเก่าที่ติดตามสวี่หยุนหลงสร้างกิจการมาตั้งแต่แรก อู๋เอ้อโกวจึงรับมือกับพวกเขาได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีทางเผยพิรุธให้จับได้
เพราะกลัวว่าแม่ยายจะกลับมากะทันหัน อู๋เอ้อโกวจึงอ้างว่าร่างกายไม่สบาย แล้วให้จางเฟิงรั้งกรรมการบริหารไว้ ส่วนคนอื่นให้เลิกประชุมและแยกย้ายกันไป
กรรมการบริหารรวมสวี่หยุนหลงมีทั้งหมดเจ็ดคน ทุกคนสนิทสนมกับสวี่หยุนหลงมาก เดิมทีบริษัทนี้เติบโตมาจากกิจการที่สวี่หยุนหลงลงทุนเองทั้งหมด ก่อนจะก่อตั้งบริษัทกลุ่ม คนเหล่านี้ล้วนเป็นหัวหน้าแผนก ภายหลังจึงกลายเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท และภักดีต่อสวี่หยุนหลงอย่างสุดหัวใจ
“ทุกท่าน เนื่องจากปัญหาสุขภาพ ผมขอพูดให้สั้นที่สุด หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว ผมขอลาออกจากตำแหน่งกรรมการบริหารอย่างเป็นทางการ ในเมื่อวาระของกรรมการชุดนี้ยังไม่สิ้นสุด ผมขอเสนอให้จางเฟิงรับตำแหน่งประธานกรรมการต่อ ส่วนหนังสือลาออกอย่างเป็นทางการ ผมจะส่งไปให้ภายหลัง”
จากแผนการที่วางไว้ผ่านวิดีโอคอลในวันนี้ อู๋เอ้อโกวรู้ว่าจางเฟิงมีความทะเยอทะยาน ด้วยตัวตนในตอนนี้ เขาคงขัดขวางอีกฝ่ายไม่ให้กุมอำนาจควบคุมบริษัทได้ทั้งหมด สู้มอบน้ำใจให้เขา ทำตามความทะเยอทะยานของเขาเสียยังดีกว่า วิธีนี้จะตัดความหวังที่โจวหมิ่นจะได้เข้าคณะกรรมการบริษัทไปโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังช่วยให้บริษัทยวนหลงพัฒนาต่อไปได้อย่างมั่นคง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นอาณาจักรที่เขาลงแรงสร้างมากับมือ แม้ต่อไปจะไม่ใช่ของเขาแล้ว เขาก็ไม่อยากเห็นมันพังทลาย