ซูเจิ้งคุนยื่นถุงพลาสติกไปตรงหน้าหลัวเลี่ยง “เลี่ยงจื่อ ในนี้มีเงินหนึ่งแสน หยิบไปใช้แก้ขัดก่อน ส่วนเงินที่เหลือเราค่อยหาทางกันอีกที”
หลัวเลี่ยงรับถุงพลาสติกมาโดยไม่เกรงใจ แล้วพูดอย่างร้อนใจ “น้าครับ เงินหนึ่งแสนไม่พอหรอก ผมไปยืมจากทุกคนจนทั่วแล้ว ยังขาดอีกสี่แสน ถ้ารวบรวมไม่ครบ อีกสองวันเขาจะเอาโรงงานกับเครื่องจักรไปชำระหนี้ ถ้าโรงงานหายไป ผมก็จบเห่แน่ น้ารู้จักเพื่อนเก่ามากมาย แถมมีเส้นสายกว้างขวาง ช่วยหาทางให้ผมอีกหน่อยนะครับ”
ซูเจิ้งคุนขมวดคิ้วแน่น ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “เลี่ยงจื่อ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยแก สถานการณ์ทางบ้านเราก็รู้กันอยู่ หลายปีมานี้ทั้งซื้อบ้าน ซื้อรถ แล้วก็จัดงานแต่ง เงินเก็บหมดเกลี้ยง เงินหนึ่งแสนนี่ก็ยืมมาจากเพื่อนทหารเก่า พวกเขาก็เป็นแค่พนักงานเงินเดือนทั่วไป อายุอย่างเรา มีทั้งพ่อแม่สูงวัยให้ดูแล แถมยังมีลูกเล็กให้เลี้ยง ความกดดันหนักกันทั้งนั้น อีกอย่างผ่านมาตั้งหลายปี เพื่อนทหารเก่าหลายคนก็ห่างเหินกันไปแล้ว ยืมได้แค่นี้เอง แกอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะไปหาลุงของย่าเจี๋ยให้ช่วยคิดหาทาง”
อู๋เอ้อโกวยืนฟังอยู่ข้าง ๆ พอจับใจความได้ว่าหลัวเลี่ยงยังขาดเงินอีกสี่แสน ส่วนเรื่องที่ซูเจิ้งคุนจะไปยืมเงินจากญาติทางบ้านของหลี่เหมย์นั้นแทบไม่มีหวัง แค่หลี่เหมย์ก็ผ่านด่านไม่พ้นแล้ว ผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจอยู่ก่อนที่ซูเจิ้งคุนจะไปมาหาสู่กับญาติฝั่งซูจิ่นยวี่ แล้วจะยอมให้ยืมเงินได้อย่างไร
“พ่อครับ”
อู๋เอ้อโกวเพิ่งเปิดปาก เตรียมบอกว่าตัวเองพอจะหาเงินก้อนนี้ได้ แต่ซูเจิ้งคุนกลับโบกมือให้เขาแล้วหันหลังเดินจากไป