ทุกวันช่วงบ่ายโมงครึ่งถึงบ่ายสามโมงครึ่งเป็นช่วงเวลาว่างของร้านอาหาร ลูกค้ามีน้อยมาก อู๋เอ้อโกวบอกซูเจิ้งคุนว่ารู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย อยากกลับบ้านไปนอนพักสักครู่ เพราะหลี่เหมย์จะพาหลานชายมาที่ร้านเพื่อป้อนนมทุกวันในช่วงเวลานี้ ที่บ้านจึงไม่มีใครอยู่
สำหรับการประชุมผ่านวิดีโอกับคู่ค้าชาวเยอรมัน อู๋เอ้อโกวไม่ได้คิดจะประชุมนาน เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกเปิดโปง เขาจึงดาวน์โหลดโปรแกรมเปลี่ยนที่อยู่ IP ไว้ในคอมพิวเตอร์ล่วงหน้า จากนั้นปิดม่านห้องคอมพิวเตอร์ให้มิดชิด สร้างบรรยากาศให้แสงสลัว แล้วใช้เครื่องสำอางของซูจิ่นยวี่ลงรองพื้นบนใบหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเขาดำเกินไป หลายเดือนผ่านไปก็ยังไม่ขาวขึ้น
ห้องประชุมกลุ่มหยุนหลง
ผู้บริหารระดับกลางขึ้นไปของบริษัทมารวมตัวกันพร้อมหน้า ต่างจับกลุ่มคาดเดาเนื้อหาการประชุมวันนี้ เพราะในประกาศระบุว่าเป็นการประชุมประจำ แต่การประชุมใหญ่เช่นนี้จัดเพียงเดือนละครั้ง การประชุมประจำเดือนนี้ก็เพิ่งจัดไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ผ่านมาไม่กี่วันก็เรียกประชุมอีก ต้องมีเรื่องสำคัญมากแน่
โจวหมิ่นมาถึงตั้งแต่เช้า เมื่อจางเฟิงพาเธอเข้าห้องประชุม เธอก็รู้สึกงุนงง ตอนนี้เธอยังไม่ได้เป็นสมาชิกของบริษัท ทั้งยังไม่ได้เข้าร่วมคณะกรรมการบริหาร การประชุมประจำแบบนี้ไม่น่าจะให้เธอเข้าร่วม แต่จางเฟิงกลับทำท่าลึกลับ ไม่ยอมบอกอะไรเธอ เพียงให้เธอนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ
ทันทีที่จางเฟิงเดินเข้ามา ห้องประชุมก็เงียบลง เขากวาดตามองรายชื่อผู้เข้าประชุมแล้วกล่าวว่า “ทุกท่าน การประชุมวันนี้สำคัญมาก เกี่ยวข้องกับอนาคตและการพัฒนาของบริษัท อีกเดี๋ยวจะมีการเชื่อมต่อวิดีโอ ทุกคนรักษาความเงียบ ห้ามส่งเสียงดัง”