เซี่ยเหลียนซินตามนกกระจอกเพลิงบินไปหลายร้อยลี้ นกกระจอกเพลิงจึงหยุดลง มันอ้าปากสูดหนึ่งที เปลวเพลิงจำนวนมากจากใต้เทือกเขาก็พุ่งทะยานออกมา เปลวเพลิงเหล่านั้นราวกับหงส์น้อย ๆ มากมายบินตรงเข้านกกระจอกเพลิง ถูกมันดูดกลืนเข้าร่างกาย
ร่างของนกกระจอกเพลิงเริ่มขยายใหญ่ขึ้น จากสิบกว่าจั้งโตเป็นหลายสิบจั้ง
มันกินคือแก่นเพลิง
เพิ่งฟักออกมาจากไข่ พลังของมันใกล้เคียงขั้นปฐมวิญญาณ บัดนี้พลุ่งพล่านขึ้นถึงขั้นหลอมสุญญตาแล้ว
ชาติก่อนเซี่ยเหลียนซินมิได้ฟักเสี่ยวหงที่เขาไฟ ดังนั้นจึงมิได้กินแก่นเพลิงเพื่อเสริมพลัง
"เจ้าสัตว์เลี้ยงวิเศษนี่กินเก่งไม่เบา แต่ถ้ากินแบบนี้ต่อไป มันย่อยไม่ไหว จะแตกตายเอาได้" ตู๋กูเสวียนเยี่ยเอ่ยพลางยกมือกอดอก
เซี่ยเหลียนซินย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน นางรีบตะโกนทันที: "เสี่ยวหงอย่ากินต่อแล้ว กินต่อไปเจ้าจะอืดแตกเอา"
นกกระจอกเพลิงดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเซี่ยเหลียนซิน มันกระพือปีก ร้องส่งเสียงหนึ่ง แล้วบินตรงมาทางนาง เมื่อบินเข้ามาใกล้ ขนาดของมันก็เล็กลง จนสุดท้ายกลายเป็นนกกระจอกธรรมดาตัวหนึ่ง เกาะลงบนนิ้วของเซี่ยเหลียนซิน จิก ๆ ที่นิ้วนางเบา ๆ
ตั้งแต่ยังไม่ฟักออกจากไข่ เซี่ยเหลียนซินก็เลี้ยงมันด้วยเลือดปราณของตัวเอง มันถือว่าเจ้าของแล้ว
เซี่ยเหลียนซินดีใจนัก เล่นกับสัตว์เลี้ยงวิเศษของตัวเอง ตู๋กูเสวียนเยี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ชี้ปลายนิ้วหนึ่งที เขาไฟก็สั่นสะเทือน เห็นแก่นเพลิงเล็ก ๆ มากมายราวหงส์น้อย ๆ ทะยานออกจากทั่วทุกทิศ แก่นเพลิงเหล่านี้ราวกับสายธารรวมตัวกันบนนภา แล้วกลายเป็นดอกไม้ฟีนิกซ์นับไม่ถ้วน