บนท้องฟ้า เซี่ยอี้พบแล้วว่าเซี่ยเหลียนซินไม่อยู่ที่ด่านเจียเมิ่ง นางไปที่ไหนกัน? เขาชำเลืองมองหลิ่วหรูเยียนด้านล่าง เห็นนางปลอดภัยดี ก็หายไปจากท้องฟ้า ปรากฏตัวต่อหน้าฮั่วเยียน
ฮั่วเยียนกำลังสั่งการผู้คนให้ซ่อมแซมเวทอารักขาต่อไป รอบข้างล้วนเป็นปรมาจารย์เวท เห็นเซี่ยอี้ปรากฏตัวตรงหน้า ก็รีบคำนับ:
“ท่านเจ้าสำนัก? ท่านอาจารย์?”
“เหลียนซินอยู่ไหน?” เซี่ยอี้ถาม
ฮั่วเยียนรีบตอบ: “ศิษย์น้องเซี่ย นางไล่ตามพวกปีศาจไปคนเดียว คงเข้าไปในแดนมารแล้ว”
“อะไรนะ?” เซี่ยอี้ตกใจ
ฮั่วเยียนเล่าเหตุการณ์วันนั้นอย่างย่อ ๆ พอพูดจบ ร่างของเซี่ยอี้ก็หายไปจากด่านเจียเมิ่งทันที
————
แดนมาร
โขดหินรูปร่างประหลาดทับถมกันเป็นยอดเขาน้อยใหญ่ บนยอดเขาแห่งหนึ่งมีร่างหนึ่งนั่งอยู่ ชายหนุ่มผมสีเงินตาสีม่วง หน้าตางดงามยิ่งนัก ท่วงท่าสง่างามอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขานั่งอยู่บนยอดเขาสูง ปล่อยให้สายลมหนาวพัดเส้นผมสีเงินปลิวไสว ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องมองไปยังที่ไกลแสนไกล
สายรุ้งสีเขียวสายหนึ่งร่วงลงมา กลายเป็นหญิงสาวชุดเขียว ใบหน้าหญิงสาวประณีตงดงาม เป็นโฉมงามที่หาได้ยากยิ่ง บนตัวนางประดับของวิเศษมากมาย แสงเซียนส่องประกายระยิบระยับ นางมองไปที่เทพปีศาจผมสีเงินตาสีม่วง แล้วเดินหายใจหอบมาหา:
“พี่ใหญ่ ท่านบินเร็วอย่างนั้นทำไม ข้าตามไม่ทันเลย”
ตู๋กูเสวียนเยี่ยชำเลืองมองลูกสาวตัวเอง แล้วหันไปมองที่ไกล ๆ อีกครั้ง