นางจู่ ๆ ก็คว้าไหล่ของเซี่ยเหลียนซินไว้อย่างตื่นเต้น:“ในโลกนี้ไม่มีบุรุษใดคู่ควรให้เจ้าสละกายให้ และไม่มีบุรุษใดคู่ควรให้เจ้าคลอดบุตรให้ จงจำไว้ให้ขึ้นใจ!”
เซี่ยเหลียนซินตะลึงงันมองมารดาของตน ตู๋กูเสวียนเยี่ยก็รู้ตัวว่าตนเสียกิริยา จึงปล่อยมือนางออก เมื่อเห็นมารดาหันหลังให้ เซี่ยเหลียนซินคิดว่า มารดาต้องเกลียดท่านพ่อมากเป็นแน่ มิเช่นนั้นคงไม่พูดเช่นนี้
สายลมพัดผ่านแผ่วเบา เซี่ยเหลียนซินมองอาภรณ์สีดำของมารดาถูกลมพัดปลิว เรือนผมสีเงินปลิวไสวตามสายลม นางพลันรู้สึกว่าเงาร่างของมารดาช่างเดียวดายเหลือเกิน นางเอื้อมมือจะโอบกอดมารดา แต่นางกลับกลายเป็นแสงสีแดงสว่างจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า
“รอข้าก่อน——!”
เซี่ยเหลียนซินรีบไล่ตามขึ้นไปทันที
————
ป้อมปราการ ด่านเจียเมิ่ง
ตาข่ายใหญ่ป้องกันชั่วคราวสำรองของด่านเจียเมิ่งซ่อมแซมเสร็จแล้ว ทั้งป้อมปราการถูกปกคลุมด้วยม่านพลังสีฟ้าอ่อน เนื่องจากการสังหารหมู่หลายพันคน ทั่วทั้งป้อมปราการจึงอบอวลไปด้วยบรรยากาศอึมครึม
จัตุรัสกว้างมีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย หลิ่วหรูเยียนนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง นางสะอื้นเบา ๆ:“ไม่รู้ว่าพี่เซี่ยเหลียนซินตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
นางกลับหวังให้เซี่ยเหลียนซินตายคาแดนปีศาจเสียด้วยซ้ำ ทำไม? ทำไมนางถึงได้เด่นได้ดังขนาดนั้น? ครูอาจารย์ลำเอียง ครูอาจารย์ให้ของดี ๆ กับนางมากมายขนาดไหนกัน? ครูอาจารย์ลำเอียงเกินไปจริง ๆ!
ซ่งเสวียนกล่าวข้าง ๆ:“คนพาลอายุยืน นางไม่ตายง่าย ๆ หรอก”