หลานชายผู้ยิ่งใหญ่สายเลือดปีศาจมองด้วยสายตาเย็นชาเพียงหนึ่งเดียว ก็เพียงพอจะทำให้เทพปีศาจนับไม่ถ้วนหวาดกลัวจนสิ้นสติ อย่างไรก็ตาม นางไม่อาจทำให้บุตรสาวของตนเองหวาดกลัวได้
หญิงสาวผมดำนัยน์ตาสีม่วงยิ้มอย่างสดใส ยิ่งกว่านั้นยังโอบกอดแขนของนางไว้ข้างหนึ่ง "ข้ารู้อยู่แล้ว"
"เช่นนั้นเจ้าจะยัง..." ตู๋กูเสวียนเยี่ยไม่เข้าใจ นางเติบโตมาข้างกายเซี่ยอี้ ตามเหตุผลแล้ว ควรจะเกลียดชังเผ่าปีศาจและผู้บำเพ็ญทางปีศาจเช่นเดียวกับเซี่ยอี้สิ
"ท่านช่วยข้าไว้ เช่นนั้นท่านก็ต้องเป็นคนดีแน่นอน" เซี่ยเหลียนซินพูดอย่างที่คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ
"ข้ามิใช่คนดีอะไรหรอก"
"เช่นนั้นท่านช่วยข้าทำไม?" เซี่ยเหลียนซินจ้องมองดวงตาของมารดา
ดวงตาของแม่ลูกคู่นี้ สีเหมือนกันเปี๊ยบ
ตู๋กูเสวียนเยี่ยทำหน้าตาย ส่วนเซี่ยเหลียนซินก็ยิ้มแก้มแทบปริ ตู๋กูเสวียนเยี่ยมองใบหน้าขาวใสที่ยังเยาว์วัยของนาง อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มนาง เซี่ยเหลียนซินร้องอุทานเสียงดัง แล้วตบมือของนางออก
"ท่านหยิกหน้าข้าทำไมกัน?" เซี่ยเหลียนซินปากยื่นพูด
ตู๋กูเสวียนเยี่ยกอดอก "ข้าช่วยเจ้า เพราะข้ารู้ว่าอาจารย์ของเจ้าคือใคร ข้าจะจับตัวเจ้าไปเป็นตัวประกัน"
"ท่านจะจับข้าไป?" น้ำเสียงของเซี่ยเหลียนซินสูงขึ้น
ตู๋กูเสวียนเยี่ยคิดว่านางคงจะกลัวแล้ว ใครจะรู้ว่าเซี่ยเหลียนซินกลับกระโดดขึ้นมา พร้อมกับปรบมือพูดว่า "ดีสิ ดีสิ! ท่านรีบจับข้าไปเร็วเข้า!"
ขมับของตู๋กูเสวียนเยี่ยเริ่มกระตุกอีกครั้ง "เฮ้ย เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ข้าพูดหรืออย่างไร? การถูกข้าจับตัวไปมันเป็นเรื่องดีตรงไหนกัน?"