สามวันสามคืนผ่านไป
ปัง!
ยอดเขาอันสูงตระหง่านพินาศลง พื้นดินสั่นสะเทือนกึกก้อง ฝุ่นธุลีตลบอบอวลขึ้นสู่ฟ้า เบื้องบน นางพญามารผู้งามหยาดเยิ้มผมสีเงินดวงตาสีม่วงทอดมองเบื้องล่าง เส้นผมปลิวสะบัดตามสายลม
ทันใดนั้น ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นธุลี กระบี่อานุภาพน่าสะพรึงพลุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า ตรงดิ่งสู่นางพญามารบนเวหา
กระบี่อานุภาพอันไร้ขอบเขตส่องสว่างทั่วหล้า ฉีกกระชากสุญญากาศ
ตู๋กูเสวียนเยี่ยหลบไปด้านข้าง กระบี่อานุภาพนั้นเฉียดผ่านนางไป ฉีกทลายนภา แล้วกระแทกเข้ากับดวงจันทร์ที่ห้อยอยู่บนฟ้าแตกเป็นเสี่ยง เสียงกัมปนาทจากนอกพิภพดังเข้ามาถึงแดนมาร เศษอุกกาบาตลอยระเกะระกะในห้วงดารา เศษเล็กเศษน้อยกลายเป็นฝุ่นธุลีแห่งห้วงอวกาศ
เซี่ยอี้ปรากฏกายในสายตาอีกครั้ง ตู๋กูเสวียนเยี่ยสูดลมหายใจเย็นชา มือซ้ายเปล่งแสงสีแดง เพิ่มกำลัง ดึงดวงจันทร์ที่แหลกสลายลงมา แล้วเหวี่ยงใส่เซี่ยอี้
ปัง!
กระบี่ไร้มลทินของเซี่ยอี้ ปลดปล่อยกระบี่อานุภาพ ภายใต้เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ดวงจันทร์ถูกฟันแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่รู้กี่เศษ ดวงจันทร์ดวงสุดท้ายของแดนมารก็แหลกสลายหายไป
เหล่าผู้กล้าแห่งแดนมารทั้งตกใจและฉงน พวกเขากำลังทำอะไรกันอีก?
ท่ามกลางอุกกาบาตร่วงหล่น เซี่ยอี้พยายามฉีกสุญญากาศหนี แต่ก็ถูกตู๋กูเสวียนเยี่ยรั้งตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
“เจ้าหัวขโมยดอกไม้ รีบเอาชีวิตมาวางไว้!!”
ตู๋กูเสวียนเยี่ยไล่ตีไม่ลดละ ผลักดันเซี่ยอี้เข้าไปในห้วงดารา ทั้งสองไล่ล่ากันในห้วงอวกาศ กลายเป็นลำแสงสองสายที่พุ่งทะยาน ไปที่ใดดวงดาวใหญ่ก็ระเบิด อุกกาบาตกระจาย ห้วงอวกาศกัมปนาท สะเทือนสะท้าน Throughout the star domain