ตู๋กูเสวียนเยี่ยเอ่ยหยอกเย้ากับเขาจริง ๆ นางเอ่ยออดอ้อนว่า
“ท่านเซียนจุนช่างหยิ่งนัก ข้าต้องมอบให้ท่านหรือ?”
ว่าแล้วนางก็ใช้ไหล่กระแทกเซี่ยอี้เข้าทีหนึ่ง พลังมารในกายพลุ่งพล่าน แสงแดงจ้าฉาย เซี่ยอี้ปล่อยมือนางทันที ถอยหนีอย่างรวดเร็ว แต่หน้าอกของเขากลับมีรอยแผลสามรอยเลือดไหลซิบ ๆ เลือดของเขาหยดลงบนผิวน้ำ ในชั่วพริบตาผิวน้ำกลับแดงฉานไปด้วยเลือด ดอกบัวขาวก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกบัวแดงทั่วผืนน้ำ
แม่ทัพปีศาจผมเงินตาสีม่วงมองเล็บยาวเรียวของตนเอง บนเล็บอันงดงามเปื้อนเลือดของเซี่ยอี้ นางยิ้มพลางแลบลิ้นสีชมพูเลียเลือดบนเล็บ รอยยิ้มยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้น
“เลือดของท่านสามียังคงหอมหวานเช่นเคย ข้าอยากจะกินท่านทั้งตัวเสียจริง ๆ”
จำนวนดอกบัวแดงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ หญิงงามผู้เป็นแม่ทัพปีศาจเดินเหยียบดอกบัวแดงเข้ามา ชุดโปร่งบางรูดหลุดจากร่างเผยให้เห็นเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบที่ทำให้บุรุษทั้งปวงคลั่งไคล้
นางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม จ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อย หอบหายใจหนัก ๆ มือของนางลูบไล้ไปตามกายของชายหนุ่ม
“ท่านสามี อยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?”
เซี่ยอี้ตระหนักได้ว่าตนถูกดึงเข้าไปในภวังค์มายา เขาผลักตู๋กูเสวียนเยี่ยออกอย่างแรง ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือถูกชักออกมา ฟันหญิงงามผู้งดงามตรงหน้าออกเป็นสองซีกอย่างไม่ปรานี
หญิงงามกลายเป็นกลีบดอกไม้สีแดงปลิวว่อน รอบข้างมีเสียงของตู๋กูเสวียนเยี่ยดังขึ้น “บุรุษใจดำเสียจริง ลงมือกับมารดาของลูกตัวเองโดยไม่ลังเล เจ้าคนทรยศ ช่างเป็นคนทรยศโดยแท้!”