"เซียนจวินหมิงอวี้ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? ฉ่านหลิงนาง..." ลู่หมิงเอ่ยด้วยสีหน้าเริ่มร้อนใจ
ซูเหิงสีหน้าเคร่งขรึม: "พิษนี้เมื่อสมดุลถูกทำลายแล้ว จะรุนแรงกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า บัดนี้ข้าก็หาทางอื่นมิได้แล้ว"
"เซียนจวินหมิงอวี้ หม่อมฉันขอร้องท่านเถิด ช่วยคิดวิธีช่วยพี่สาวของหม่อมฉันด้วย!" ลู่เฉี่ยนเสวี่ยคุกเข่าลง ในใจรู้สึกผิดอันเจ็บปวด หากนางมิได้พาหลิ่วหรูเยียนไปหาพี่สาว คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้
ซูเหิงยกมือขึ้น พลังอันอ่อนโยนสายหนึ่งประคองร่างลู่เฉี่ยนเสวี่ยให้ลุกขึ้นยืน เขากล่าว: "เซียนหนี่เฉี่ยนเสวี่ย มิใช่ว่าซูไม่พยายาม เพียงแต่..."
"หากมีปทุมบรมเทพเจ็ดสี คงช่วยเซียนหนี่เฉี่ยนหลิงได้" เซี่ยเหลียนซินเอ่ยขึ้นข้าง ๆ อย่างกะทันหัน
ปทุมบรมเทพเจ็ดสี เป็นยาวิเศษที่สามารถขจัดพิษร้ายทั้งปวงในสรรพสวรรค์หมื่นโลกาได้อย่างแท้จริง ทว่าปทุมวิเศษนี้หายากยิ่งนัก
"หากมีปทุมบรมเทพเจ็ดสี ย่อมช่วยเซียนหนี่เฉี่ยนหลิงได้เป็นแน่" ซูเหิงกล่าว ที่จริงเมื่อสามร้อยปีก่อนซูเหิงเคยกล่าวไว้แล้ว ว่าการแก้พิษของลู่เฉียนหลิง ต้องใช้ปทุมบรมเทพเจ็ดสีเท่านั้น
ทว่าปทุมบรมเทพเจ็ดสีที่รู้จักกันนั้น งอกงามอยู่ในวังปทุมศักดิ์สิทธิ์ในอาณาเขตอสูรแห่งแดนมาร หมายความว่าต้องไปชิงหรือลักมันมาจากใต้เบื้องพระเนตรของพี่น้องตู๋กู
สำนักหลิวยุนจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร สองจุนแห่งอาณาเขตอสูร จะเป็นคนทำความดีงั้นหรือ?
มารจุนตู๋กูเสวียนเยี่ย เหลียนจุนตู๋กูจิ้ง ต่อให้คนทั้งสำนักหลิวยุนยกทัพออกไปทั้งหมด ก็เป็นเพียงการไปส่งชีวิต
หากมีผู้ใดสามารถเอาปทุมบรมเทพเจ็ดสีจากใต้เบื้องพระเนตรของสองจุนแห่งอาณาเขตอสูรได้ ผู้นั้นคงมีเพียง...