เซี่ยอี้อยากจะเอ่ยสักคำว่า นางมิใช่ภรรยาของข้า แต่คำพูดนั้นก็กลืนลงคอไปเมื่อเอ่ยถึง หล่อนมองเซี่ยเหลียนซินแล้วถามว่า "เหลียนซิน เจ้ายังเด็กนัก หลายสิ่งหลายอย่างตอนนี้เจ้าคงยังไม่เข้าใจ นางน่ากลัวยิ่งกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก ถึงแม้นางจะเป็นมารดาของเจ้า เจ้าก็ไว้ใจนางไม่ได้"
"ข้าไม่เด็กแล้ว ข้าอายุสิบห้าปีแล้ว" เซี่ยเหลียนซินเอามือโอบอก ไหนจะชาติก่อนอีก รวมกันนางก็อายุแปดร้อยกว่าปีแล้ว
เซี่ยอี้สีหน้าเรียบเฉยเอ่ยว่า "ข้าอายุหนึ่งหมื่นแปดพันเก้าร้อยเจ็ดสิบห้าปีแล้ว"
เซี่ยเหลียนซินหน้าม่อย "..."
นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้อายุที่แท้จริงของบิดา ชาติก่อนนางรู้แค่คร่าวๆ เท่านั้น เพราะไม่มีใครบอกนาง
เอาล่ะ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว นางเล็กนิดเดียวจริงๆ
"ถึงข้าอายุน้อย แต่ข้าฉลาดนะ พลังปีศาจที่ตกค้างอยู่ที่บาดแผลจะพิสูจน์อะไรได้เล่า? ได้เพียงพิสูจน์ว่ามารดาของข้าเคยประมือกับท่านอาจารย์ใหญ่เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น พลังปีศาจก็สามารถปลอมแปลงได้ ท่านพ่อ เจ้าอย่าได้ฟังเพียงคำพูดข้างเดียวของผู้ใดเลย" เซี่ยเหลียนซินเอ่ยอย่างจริงจัง
เซี่ยอี้ก็มองดูบุตรสาวอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "ข้าไม่ได้ฟังคำพูดข้างเดียวจากผู้ใด สิ่งที่ข้าเห็น สิ่งที่ข้าสืบมา สิ่งที่ข้าคาดเดา ทุกอย่างล้วนบอกข้าว่านางเป็นคนลงมือ นางเองก็ยอมรับแล้ว"
"เหลียนซิน ข้าขอโทษเจ้าจริงๆ แต่สำหรับนาง ข้ามีแต่ความเกลียดชัง"
เซี่ยเหลียนซินจ้องตาบิดาแล้วพูดด้วยความเศร้าใจว่า "หรือพวกเจ้าต้องตายไปข้างหนึ่งถึงจะจบกัน? แล้วข้าล่ะ ข้าจะทำอย่างไร? พวกเจ้าเคยคิดถึงข้าบ้างหรือไม่?"