เซี่ยเหลียนซินนั่งตัวตรงแล้วเอ่ยขึ้น:
"เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ ข้ารู้ว่าท่านกับแม่ของข้าต่างมีจุดยืนของตนเอง และยังมีความเข้าใจผิดกับความแค้นมากมาย แม้ข้าจะไม่เข้าใจนักว่าทำไมท่านทั้งสองต่อสู้กันอย่างเอาชีวิตเข้าแลก แต่ยังให้กำเนิดข้ามาได้ บางทีคงเป็นเพราะความงามทำให้สติบอดบังกระมัง..."
เซี่ยอี้หน้าดำทันที คิดจะโต้กลับด้วยคำดุ แต่ถูกเซี่ยเหลียนซินพูดตัดกลาง:
"ฟังข้าก่อน อย่าขัด ในฐานะลูกสาว ข้าเต็มใจรับความหุนหันพลันแล่น ความใจร้อน ความไร้เหตุผล และความดื้อรั้นของท่านทั้งสอง อีกทั้งยกโทษให้สิ่งที่ท่านทำกับข้า เช่นนั้นข้าขอให้ท่านกับแม่หย่าศึกกันห้าร้อยปี ท่านคงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธใช่หรือไม่?"
เซี่ยอี้หน้ามืดมนจ้องเซี่ยเหลียนซิน ใครกันที่หุนหันพลันแล่น ใจร้อน ไร้เหตุผล และดื้อรั้น?
"หย่าศึกห้าร้อยปี?"
"ถูกต้อง" เซี่ยเหลียนซินพยักหน้า ห้าร้อยปีเพียงพอสำหรับนางที่จะสืบเรื่องราวในอดีตได้อย่างละเอียดแน่นอน
"ความหมายของเจ้าคือ คราวหน้าเมื่อข้าเจอนาง ข้ายืนนิ่ง ๆ ให้นางสังหารข้ารึ?" เซี่ยอี้เอ่ยเสียงเย็น
"แน่นอนว่าต้องเป็นทั้งสองฝ่ายหย่าศึก ท่านตกลงก่อน แล้วข้าจะทำให้นางยอมตกลงเอง" เซี่ยเหลียนซินกล่าว
"เจ้ามั่นใจนักหรือ รู้ได้อย่างไรว่านางจะฟังเจ้า" เซี่ยอี้เอ่ย
เซี่ยเหลียนซิน: "ข้าฉลาดและน่ารัก นางก็มีลูกสาวที่ฉลาดและน่ารักเพียงคนเดียวเท่านั้น"
เซี่ยอี้: "..."
เซี่ยเหลียนซินเหลือบมองเซี่ยอี้อีกครั้ง: "ท่านก็มีลูกสาวที่ฉลาดและน่ารักเพียงคนเดียวเช่นกัน"