— คุณว่างไหม? เจอกันที่สวนสาธารณะหนานฉือ ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย
เหยียนเช่อนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ ปลายนิ้วคีบใบไม้ร่วงใบหนึ่ง เส้นใบละเอียดถี่ยิบปรากฏชัดยามต้องแสงอาทิตย์ เขาหมุนใบไม้อย่างเหม่อลอย เส้นใบก็หมุนตามไปด้วย
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองใบไม้ธรรมดา ๆ ในมืออย่างเบื่อหน่าย
บางทีอาจเพราะกำลังหวาดกลัว เหยียนเช่อยื่นมือไปแตะหัวใจตัวเอง แล้วตบเบา ๆ ช้า ๆ คล้ายกำลังปลอบตัวเองว่า หยุดเต้นเร็วได้แล้ว นี่แทบจะกระเด็นออกมาจากคออยู่แล้ว
เสิ่นเหยามาถึงแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับเหยียนเช่อ เธอยังคงยิ้มแย้ม ราวกับไม่เคยมีเรื่องขอบตาแดงก่ำและความอับอายจากการถูกปฏิเสธในวันนั้นเกิดขึ้น
ตอนเหยียนเช่อสารภาพรักกับเสิ่นเหยา เขาทั้งประหม่าและหวาดกลัว กลัวว่าเพราะก่อนหน้านี้เขาเคยปฏิเสธเธอ เธอจึงเปลี่ยนใจ หรือคิดว่าเขากำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอ แต่เธอไม่ได้ทำเช่นนั้น กลับรับคำสารภาพรักของเขาอย่างสงบนิ่ง
สงบนิ่งจนชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด
เหยียนเช่ออดถามเหตุผลไม่ได้ เสิ่นเหยามองเขาอย่างจริงจังแล้วอธิบาย พลางกะพริบตาปริบ ๆ ขนตาของเธอไหวพราวราวปีกผีเสื้อที่กำลังตกใจ
“เหยียนเช่อ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ชอบฉัน ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมาสารภาพรัก แต่สำหรับฉันแล้ว เรื่องนี้ทำให้ดีใจมาก ฉันก็เลยไม่อยากคิดหาเหตุผลให้วุ่นวาย...”