ป.ล. ตอนนี้มีฉากใกล้ชิดระหว่างเหยียนเช่อกับนางเอกต้นฉบับ แต่ในฉากนี้ความรู้สึกของพระเอกมีการเปลี่ยนแปลง ทุกคนพิจารณากันเองนะ
เวลาฉันเขียนนิยาย แค่คิดโครงเรื่องคร่าว ๆ ได้ก็เริ่มเขียนเลย ส่วนรายละเอียดค่อยปรับเติมไปด้วยระหว่างเขียน เพราะฉะนั้นบทแรกของโลกนี้เลยไม่มีแจ้งเตือนเนื้อหาที่ควรระวัง ขอโทษจริง ๆ นะ
——
“เหยียนเช่อ? เหยียนเช่อ? คิดอะไรอยู่เหรอ?” เฉินเจียเหอยื่นมือมาโบกตรงหน้าเหยียนเช่อ ขัดจังหวะที่เขากำลังเหม่อลอยต่อ
เหยียนเช่อได้สติ หันตัวมามองเฉินเจียเหอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับถามด้วยความสงสัย แถมยังจี้ใจดำอีกต่างหาก
“เรียกฉันออกมาทำไม? แม่แกไม่บังคับให้เรียนแล้วเหรอ?”
เฉินเจียเหอเบ้ปาก เผลอยกมือแตะต่างหูหมุดสีดำที่ติ่งหู ก่อนกลอกตามองเหยียนเช่อ “พูดเรื่องที่อีกฝ่ายไม่อยากฟังได้ไหม แค่ได้ยินคำว่าเรียน ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นแล้ว”
ตั้งแต่เด็กเธอก็ไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียนอยู่แล้ว ยิ่งพอโตขึ้นมาสวยและมีแฟนมาหลายคน ใจก็ยิ่งไม่อยู่กับการเรียน จะเรียนไปทำไม ในเมื่อมีเรื่องสนุกอย่างการคบแฟนกับแต่งตัวตั้งเยอะ
ความปรารถนาสูงสุดของเฉินเจียเหอคือการได้แต่งเข้าตระกูลร่ำรวย ใช้ชีวิตแต่งสวยทุกวัน เดินชอปปิง จิบชาอะไรทำนองนั้น นั่นต่างหากคือชีวิตที่เธอใฝ่ฝัน น่าเสียดายที่พอบอกความคิดนี้กับแม่ แม่ก็หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจ จากนั้นก็เริ่มบังคับให้เธอตั้งใจเรียน
พระเจ้ารู้ดีว่าเธอต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะเรียนได้ แต่ก็ไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง จึงได้แต่ฝืนใจพยายามต่อไป
เฉินเจียเหอยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง เริ่มโต้กลับเหยียนเช่อ “ว่าแต่วันนี้อารมณ์ดีนี่ พ่อแม่ยอมให้เรียนดนตรีแล้วเหรอ ใกล้จะได้เป็นนักร้องดังแล้วสินะ?”