สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีอะไรผิดคาด ถานอวิ๋นย้ายไปทำงานที่หัวเซิ่ง และมีตำแหน่งระดับเดียวกับเฉินเหมย
เฉินเหมยแทบอยากขอบคุณถานอวิ๋นเป็นการใหญ่ที่ย้ายมา ช่วยแบ่งเบาภาระงานของเธอไปได้มาก แถมยังได้ใกล้ชิดกับเรื่องซุบซิบเด็ด ๆ ของเจ้านายกับเพื่อนร่วมงานอีกต่างหาก ช่างมีความสุขเสียจริง จู่ ๆ งานที่ทำอยู่ก็เหมือนไม่ได้ทรมานนักแล้ว
ถานอวิ๋นทั้งเจ็บทั้งสุข ที่เจ็บก็เพราะเสิ่นเหยาเย็นชากับเขาเกินไป
เวลาทำงาน เธอไม่เคยมองเขาเป็นพิเศษ ไม่เคยปฏิบัติต่อเขาอย่างแตกต่าง ทุกอย่างเป็นไปตามเรื่องงาน ไม่มีความอ่อนโยนและเอาใจใส่อีกแล้ว เหลือเพียงเหตุผลและการควบคุมตัวเอง
ส่วนที่มีความสุขก็คือ แค่เงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นเสิ่นเหยาแล้ว
มีคำกล่าวว่าเมื่อชายหญิงร่วมงานกัน งานก็ไม่เหนื่อย ถานอวิ๋นจึงมีไฟกับการทำงานมากขึ้นด้วย
เพราะทำงานได้ดี เสิ่นเหยาจึงให้รางวัลเขาด้วยอาหารมื้อพิเศษ โบนัสเพิ่มเป็นสองเท่า แถมยังมีรางวัลชิ้นใหญ่ให้กินจนเขามึนไปหมด ลูกพีชฉ่ำ ๆ ทั้งนุ่มทั้งหอม ทำเอาเขาติดใจ
ถ้าเธออารมณ์ดี ทั้งคู่ก็อาจได้ใกล้ชิดกันในห้องทำงาน วันรุ่งขึ้นเธอก็กลับมาทำงานที่โต๊ะตัวเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในใจถานอวิ๋นมักผุดจินตนาการขึ้นมาเสมอ
ช่วยไม่ได้ สมองของเขาทำงานเกินไปหน่อย
ในหัวมีแต่เสิ่นเหยา เธอทำเขาแย่ไปหมดแล้ว
เธอยังบ่นว่าเขาไม่เขินอายเหมือนเมื่อก่อน นั่นจะโทษเขาได้ยังไงกัน
ถานอวิ๋นกระวนกระวายใจ แถมยังน้อยใจ เขากลัวถูกทิ้ง
เธอชอบคนใสซื่อ เขาก็จะอดทนสุดชีวิต
เมื่อวานเธอชมเขาอีกแล้ว บอกว่าเขากลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน