เสียงส้นสูงของหญิงสาวกระทบพื้นบ้านดังแกรก ๆ กังวานใส จนถานอวิ๋นพลันได้สติกลับมา
ห้องนอนไม่ได้กว้างนัก พอมีผู้หญิงเพิ่มเข้ามาอีกคนจึงดูคับแคบขึ้นมาทันตา
และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเสิ่นเหยา
ถานอวิ๋นกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง เขารู้สึกเหลือเชื่อจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา
คุณเสิ่น...ชอบเขาอย่างนั้นเหรอ?
ที่ผ่านมาเขาช่างทึ่มทื่อเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ถานอวิ๋นไม่เคยสังเกตเห็นความคิดของเสิ่นเหยาแม้แต่น้อย ในใจเขา ผู้หญิงอย่างเสิ่นเหยาเป็นคนที่อยู่สูงเกินเอื้อม ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นคนรักกันได้
คุณเสิ่นจะมาชอบเขาได้ยังไง?
“คะ...คุณเสิ่น ห้องนอนผมไม่มีอะไรน่าดูหรอกครับ เราออกไปข้างนอกกันก่อนเถอะ ผมจะรินน้ำให้คุณ”
เสิ่นเหยาเงยหน้ามองเขา แววตาเจือความขบขัน ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ “ฉันสนใจมากเลยนะ หมายถึงห้องนอนของคุณ แล้วก็...ตัวคุณด้วย”
หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางรุกเข้ามาทีละก้าว ถานอวิ๋นถอยจนชิดมุมห้องและไม่มีทางหนีอีก กลิ่นหอมจากกายหญิงสาวอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก บรรยากาศชวนให้ใจเต้นระส่ำจนไม่อาจต้านทาน
กลิ่นหอมของผู้หญิง
ลูกกระเดือกของถานอวิ๋นขยับขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสิ่นเหยายื่นมือมา ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านลูกกระเดือกที่เกร็งแน่นของเขาเบา ๆ เธอรู้สึกสนุกไม่น้อย แววตายิ่งเปี่ยมความสนใจ
ครั้งแล้วครั้งเล่า ชวนให้ใจสั่นเหลือเกิน
......
ถานอวิ๋นจับมือเสิ่นเหยาไว้อย่างระมัดระวัง ใช้ผ้าเช็ดมือให้เธออย่างละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อครู่...เขาเผลอทำมือเธอเปื้อน