ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เฉินโม่ไม่กล้าไปหาเสิ่นเหยา
ตั้งแต่วันที่เสิ่นเหยาจากไป เขาก็รู้สึกได้แล้วว่าคำพูดของเธอมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ต่อมาเขาได้เปิดอกคุยกับเฉินเฉิน และยืนยันข้อสันนิษฐานในใจของตัวเอง
ที่แท้ก็เป็นคนในครอบครัวของเขาจริง ๆ ที่บีบให้เธอจากไป แถมยังใช้วิธีที่แทบจะเป็นการเหยียดหยามกัน
เฉินโม่ยกมือแตะหัวใจที่ยังคงเต้นช้า ๆ อย่างหนักแน่นอยู่ตรงอก พลางนึกถึงประกายความมีชีวิตชีวาที่เสิ่นเหยาเผยออกมาให้เห็นอยู่เสมอ รวมถึงท่าทางส่ายหน้าไปมาอย่างภาคภูมิใจเวลาหลงตัวเอง
คนที่มีชีวิตชีวาขนาดนั้น จะทนรับสายตาหยิ่งยโสจากคนที่อยู่เหนือกว่าได้อย่างไรกัน?
เขาไม่กล้าไปพบเธอ และก็ไม่มีหน้าไปพบเธอด้วย
แต่สวรรค์ยังเมตตาเขา วันที่ได้พบกันอีกครั้งมาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว สถานที่ที่ทั้งคู่กลับมาพบกันคือชายหาดสีครามงดงามราวภาพฝัน
แม้เวลาจะผ่านไปอีกหลายปี เมื่อเฉินโม่นึกถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในวันนั้น ใจเขาก็ยังไม่อาจสงบลงได้
เฉินโม่มากับหุ้นส่วนทางธุรกิจ
เขานั่งอยู่บนหาดทราย มองทะเลกว้างใหญ่ตรงหน้า หลับตาสัมผัสสายลมทะเลเย็นฉ่ำปนกลิ่นเค็ม แล้วเสิ่นเหยาก็ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง
ถ้าเธออยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี เธอเคยบอกว่า ตอนเด็ก ๆ สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือสักวันจะได้เห็นทะเล