ป.ล. นางเอกของเรื่องนี้ เสิ่นเหยา ฉวยโอกาสในช่วงที่พระเอกกับนางเอกทะเลาะกันจนเลิกรากัน แล้วก้าวขึ้นมาแทนที่ พระเอกของเรื่องนี้ในช่วงแรกทั้งกายและใจยังไม่บริสุทธิ์ใจ ผู้อ่านเลือกอ่านหรือข้ามได้ตามสะดวก
«เจียงอี้เฉินปกป้องซูจือเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก ตามใจเธอทุกเรื่อง และมอบความอ่อนโยนทั้งหมดให้เธอเพียงคนเดียว
วัยเยาว์ทอดยาวไม่รู้จบ เสียงจักจั่นร้องระงมไม่ขาดสาย โต๊ะเรียนตั้งอยู่เคียงกัน สายลมยามเย็นพัดเข้ามาในอ้อมกอด
จากรั้วมหาวิทยาลัยอันแสนบริสุทธิ์ สู่ชีวิตประจำวันที่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งโลกมนุษย์ เขาผ่านฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงมานับปี เพียงเพื่อพาหญิงสาวตัวน้อยของเขากลับมาอยู่เคียงข้าง ในฐานะภรรยา
เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ รักเดียวชั่วชีวิต จากหัวใจที่หวั่นไหวในวัยหนุ่มสาว จวบจนบั้นปลายของชีวิต»
——《รักวุ่น ๆ กับหนุ่มข้างบ้าน》
ฮั่วเหวินเย่พ่นเหล้าออกมา ก่อนเบิกตากว้างมองเจียงอี้เฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ «เมื่อกี้แกบอกว่า...แกกับซูจือเซี่ยเข้ากันไม่ได้เรื่องบนเตียงเหรอ? ล้อเล่นใช่ไหม?»
เจียงอี้เฉินขยี้ผมอย่างหงุดหงิด หยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง «เรื่องแบบนี้ฉันจะเอามาล้อเล่นได้ยังไง»
เจียงอี้เฉินเองก็ไม่อยากพูด แต่เขากลัดกลุ้มใจเหลือเกิน จึงทำได้แค่ระบายกับเพื่อนสนิท หากไม่เล่าให้ฟัง เขาก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะไปปรึกษาใคร
ฮั่วเหวินเย่ถึงกับอึ้ง เมื่อนึกถึงตอนเข้าห้องน้ำกับเจียงอี้เฉินแล้วเผลอเหลือบเห็นของบางอย่าง เขาก็พูดขึ้นอย่างงุนงงว่า «เธอต้องการมากขนาดนั้นเลยเหรอ?»
ขนาดนั้นแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ?
ฮั่วเหวินเย่เข้าใจผิดไปคนละทางโดยสิ้นเชิง