อวี๋โย่วเวยถูกหลินเฟิงหยุดมือไว้
น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา
นางคิดว่าหลินเฟิงนึกวิธีทรมานนางแบบอื่นขึ้นมาได้
นางทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะร้องไห้โฮ
“ฮือ ๆ ๆ! ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่! ฉันก็ยอมรับชะตากรรมแล้ว ทั้งยังเป็นฝ่ายเข้าหาคุณก่อน คุณยังจะให้ฉันทำอะไรอีก! ฮือ ๆ ๆ!”
อวี๋โย่วเวยยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ
หลินเฟิงมองอวี๋โย่วเวยที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างพูดไม่ออก ก่อนทำท่าวางมาดมีคุณธรรมแล้วตำหนิว่า “ในหัวเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย? ฉันบอกให้เธอถอดเสื้อผ้าหรือไง? ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือ? อายุยังน้อยแท้ ๆ ทำไมความคิดถึงได้ไม่สร้างสรรค์ขนาดนี้!”
อวี๋โย่วเวยถูกหลินเฟิงตำหนิจนงงไปหมด ถึงกับลืมร้องไห้
นางเริ่มสงสัยชีวิตด้วยท่าทางไร้เดียงสา
ฉันผิดเหรอ? ฉันเป็นคนคิดไม่ดีเองเหรอ? เขาไม่ได้คิดเรื่องไม่ดีพวกนั้นเหรอ?
นางกะพริบดวงตากลมโตที่ยังมีน้ำตาคลอ แล้วพูดเสียงน้อยใจว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณหมายความว่ายังไง!”
หลินเฟิงยักไหล่ พูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ฉันแค่อยากให้เธอทำหน้าที่สาวใช้ ช่วยนวดไหล่ให้หน่อย เธอคิดไปถึงไหนแล้ว?”
อวี๋โย่วเวยเริ่มสงสัยชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
แค่นวดไหล่จริง ๆ เหรอ? ไม่ได้จะทำเรื่องแปลก ๆ พวกนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?
หลินเฟิงเห็นท่าทางใสซื่อของนาง ก็ยิ่งเอ็นดูสาวใช้คนนี้มากขึ้น ไม่เลวเลย น่ารักจริง ๆ
หลินเฟิงทำหน้าขรึม “ในเมื่อเธอไม่เต็มใจ งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว!”
พูดจบก็ทำท่าจะลงมือฆ่าอวี๋เฉิงเลี่ยอีกครั้ง
อวี๋โย่วเวยรีบลุกจากพื้น “อย่า ๆ อย่าฆ่า! ฉันยอมค่ะ! ฮะ ๆ ฉันเต็มใจนวดไหล่ให้คุณมาก!”