หลินเฟิงนอนหลับอย่างสบายอารมณ์บนโซฟาตลอดทั้งคืน
นับตั้งแต่ทะลุมิติมา นี่เป็นการนอนหลับครั้งแรกของเขา
ก่อนหน้านี้เขาใช้เวลาตอนกลางคืนไปกับการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด
หลังจากได้พักผ่อนตลอดคืน หลินเฟิงก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
ดูท่าการบำเพ็ญเพียรจะทดแทนการนอนหลับได้ไม่ทั้งหมดสินะ
ถึงจะไม่เหนื่อยล้า แต่จิตใจก็ยังตึงเครียดอยู่ดี
หลินเฟิงบิดขี้เกียจแล้วหันไปมองด้านข้าง
อวี๋โย่วเวยในชุดกระต่ายสาวก็นอนหลับอยู่บนโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ เช่นกัน
เธอกึ่งนั่งกึ่งนอน ท่าทางไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย ปากอ้ากว้าง แถมยังมีน้ำลายไหลตรงมุมปากด้วย
หลิ่วเม่ยกับสาวใช้คนอื่น ๆ เริ่มทำงานกันแล้ว
ถ้าไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบ ก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ
สาวใช้คนใหม่คนนี้ถึงกับกล้านอนตื่นสาย
หลินเฟิงเดินเข้าไปหยิกแก้มกลม ๆ น่ารักของเธอสองที
“ใครน่ะ!”
อวี๋โย่วเวยสะดุ้งตื่นทันที แล้วชกใส่หลินเฟิงตามสัญชาตญาณ
หลินเฟิงหน้าคล้ำลง เขาคว้าหมัดของเธอไว้แล้วพูดเสียงเย็นว่า “สาวใช้ตัวน้อย เธอเริ่มไม่เชื่อฟังแล้วนะ”
พอได้ยินคำพูดของหลินเฟิง สติของอวี๋โย่วเวยก็กลับคืนมาทันที
แย่แล้ว ไปหาเรื่องจอมมารผู้โหดเหี้ยมคนนี้เข้าให้แล้ว
เธอฝืนยิ้มออกมา “ฮะ ๆ นายท่าน อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“ไม่ค่อยสวัสดิ์เท่าไร”
หลินเฟิงพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“หนูรู้แล้วว่าผิด อย่าใจแคบนักเลยนะ” อวี๋โย่วเวยมองหลินเฟิงด้วยแววตาน่าสงสาร
หลินเฟิงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา แล้วยื่นเท้าออกไปพลางมองอวี๋โย่วเวย
อวี๋โย่วเวยเอียงหัวน้อย ๆ ด้วยความสงสัย มองหลินเฟิงอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
“นวดเท้าสิ! มองอะไรอยู่!” หลินเฟิงตะโกนลั่น