อวี๋โย่วเวยถอดหน้ากากสีดำออก
เมื่อหลินเฟิงเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังไม่พ้นวัยเด็กของเธอ ก็จำได้ทันที นี่ไม่ใช่สาวน้อยที่ดูท่าทางเก่งกาจคนนั้น ซึ่งเขาเคยเห็นที่โรงงานก่อนหน้านี้หรอกหรือ? ดูท่าตอนนี้ก็ไม่ได้เก่งอะไรนักนี่นา
หลินเฟิงมองอวี๋โย่วเวยอย่างสนอกสนใจ
“อวี๋โย่วเวย ตระกูลอวี๋ของเธอเก่งกาจมากหรือไง?”
หลินเฟิงไม่กลัวเธออยู่แล้ว อย่างไรเสีย เขาก็ได้รู้สถานการณ์ของโลกยุทธ์ในตอนนี้จากเฉินสืออันแล้ว ผู้ที่อยู่ขั้นกำเนิดฟ้าก็นับเป็นยอดฝีมือ ขั้นปรมาจารย์เป็นกำลังสำคัญระดับรากฐานของตระกูล ส่วนขั้นปรมาจารย์ใหญ่แทบไม่ปรากฏตัว แล้วเขาจะต้องกลัวอะไร?
อวี๋โย่วเวยได้ยินหลินเฟิงเอ่ยชื่อเธอออกมาตรง ๆ ก็หันมามองเขาด้วยความตกตะลึง “ผู้อาวุโส คุณรู้จักฉันด้วยหรือ?”
หลินเฟิงไม่มีทางบอกตรง ๆ ว่าเสียงแจ้งเตือนจากระบบเปิดเผยตัวเธอ เขาชี้ไปยังอวี๋เฉิงเลี่ยที่นอนอยู่บนพื้น “เมื่อกี้เขาเรียกเธอว่าโย่วเวย แล้วเธอก็พูดถึงตระกูลอวี๋ ชื่อแค่นี้ยังต้องเดาอีกหรือ? เอาเวลาไปคิดหาทางหนีออกไปดีกว่า”
พูดจบ หลินเฟิงก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอวี๋โย่วเวย
อวี๋โย่วเวยร้อนใจขึ้นมา “ผู้อาวุโส ครั้งนี้เป็นความผิดของพวกเรา ฉันยินดีรับโทษและขอโทษด้วย ได้โปรดเมตตาปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ!”
อวี๋โย่วเวยไม่ได้คิดข่มขู่หลินเฟิง การข่มขู่จะมีประโยชน์อะไร? อีกฝ่ายอายุยังน้อยแต่ก้าวถึงขั้นปรมาจารย์ได้ เบื้องหลังจะไม่มีผู้หนุนหลังได้อย่างไร? ข่มขู่ไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองตายเร็วขึ้น