หลังจากสั่งการเฉินสืออันเรียบร้อย หลินเฟิงก็กดลิฟต์อย่างเอื่อยเฉื่อย เตรียมไปต่ออายุยันต์โชคร้ายให้ตระกูลหลิน
ตระกูลหลิน
หลินเฟิงลอบเข้าไปในโถงใหญ่ของตระกูลหลินโดยพรางตัวไว้ แล้วพบว่ามีคนเพิ่มขึ้นไม่น้อย
“เอ๊ะ? คนตระกูลเวินมาที่นี่ได้ยังไง?”
หลินเฟิงจำคนสองคนในนั้นได้ พวกเขาคือน้องชายกับพี่ชายของเวินซูหว่าน ตามลำดับอาวุโสแล้ว หลินเฟิงยังต้องเรียกทั้งคู่ว่าน้า
สองคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก
หลังรู้ว่าตามหาหลินเฟิงกลับมาได้แล้ว แทนที่จะรีบมาช่วยออกหน้าให้เขา พวกเขากลับฉวยโอกาสจากความคิดที่หลินจิ่งซานอยากปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้ผู้เฒ่ารู้ มาใช้ข่มขู่หลินจิ่งซานให้ยอมถอยในทางธุรกิจ หากไม่ยอม พวกเขาก็จะเปิดเผยเรื่องการมีตัวตนของหลินเฟิงออกไป
ส่วนคนหนุ่มสาวอีกสี่คนที่เหลือ หลินเฟิงไม่เคยเห็นมาก่อน
ที่เขาได้รู้จักน้าทั้งสองคนนี้ ก็เพราะปิดบังพวกเขาต่อไปไม่ไหวแล้ว
คนตระกูลหลินไม่เคยพาหลินเฟิงไปร่วมงานเลี้ยงต่าง ๆ
ยิ่งไม่เคยแนะนำหลินเฟิงให้คนอื่นรู้จักด้วยซ้ำ!
แต่จากบทสนทนาของพวกเขา หลินเฟิงก็เข้าใจฐานะของคนเหล่านั้นได้อย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินเฟิง หรือก็คือลูก ๆ ของน้าทั้งสองคน
วันนี้น้าทั้งสองพาพวกเขามาด้วย ก็เพื่อยัดลูกทั้งสี่คนเข้าไปทำงานในกลุ่มบริษัทฮ่านไห่
“ปิงเชียน ตอนนี้กลุ่มบริษัทฮ่านไห่ไม่ได้ขาดคนเลยนะ กิจการของตระกูลเวินมีตั้งมากมาย ไม่มีที่ไหนเหมาะกับพวกเขาบ้างหรือ?” หลินจิ่งซานปฏิเสธอย่างเห็นได้ชัด
แม้ตระกูลหลินกับตระกูลเวินจะเกี่ยวดองกันด้วยการแต่งงาน แต่ก็เป็นคู่แข่งกันด้วย ตระกูลเวินจะยัดคนเข้าบ้านเขา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ยินดี