หลินเฟิงขับรถตรงเข้าไปในเขตคฤหาสน์
ยามเฝ้าประตูไม่ได้ดูถูกคนและเปิดโอกาสให้หลินเฟิงได้อวดเก่งตบหน้าคนโง่ ๆ แต่อย่างใด คงเป็นเพราะเฉินสืออันเล่าเรื่องเมื่อคืนให้คนทั้งแก๊งฟังแล้ว
ตอนหลินเฟิงขับรถเข้าไปถึงวิลล่าหลักของคฤหาสน์ ก็มีคนมายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว
หลินเฟิงเพิ่งจอดรถ หญิงวัยสามสิบเศษที่แต่งหน้าอย่างประณีตคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนช่วยเปิดประตูรถให้เขา
พอหลินเฟิงลงจากรถ เธอก็เริ่มแนะนำตัวทันที
“คุณชาย ดิฉันชื่อหลิ่วเม่ย เป็นพ่อบ้านที่ผู้อาวุโสเฉินจัดไว้ให้ หากคุณชายไม่ขัดข้อง ต่อไปดิฉันจะเป็นคนดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของคุณชายค่ะ”
หลิ่วเม่ยค้อมกายเล็กน้อย รอให้หลินเฟิงพูด
หลินเฟิงกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ชุดกี่เพ้าสีเรียบแนบไปกับรูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน เอวไม่ได้คอดเล็ก ทว่าพริ้วไหวดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ หางคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย หางตาเจือเสน่ห์เย้ายวนมาแต่กำเนิด ไม่ได้จงใจยั่วใคร แต่เพียงเหลือบตามอง เสน่ห์เย้ายวนของหญิงใหญ่ก็แผ่ซ่านออกมา
สุดท้าย หลินเฟิงก็มองขาคู่ยาวของเธอ
หลินเฟิงรู้สึกว่าขาคู่นี้ยาวยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก แถมยังสวมถุงน่องสีดำด้วย
พูดได้คำเดียว แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของชั้นเลิศ
หลิ่วเม่ยรู้สึกได้ว่าหลินเฟิงกำลังมองเธอ ปลายหูจึงขึ้นสีแดงระเรื่อ ยิ่งขับให้ดูมีเสน่ห์
“อืม คุณไม่เลวเลย”
หลินเฟิงพอใจพ่อบ้านคนนี้มาก เธอถูกใจเขาพอดี เฉินสืออันทำงานได้ดี
เมื่อได้ยินคำชมจากหลินเฟิง หลิ่วเม่ยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เรื่องงานนี้จะมีหน้ามีตาหรือไม่ค่อยว่ากัน อย่างน้อยเงินเดือนก็สูง ผู้อาวุโสเฉินเสนอเงินเดือนให้เธอเดือนละ 200,000 หยวน มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้างล่ะ