หลินเฟิงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาชายชรา
ด้านนอกเต็มไปด้วยสมาชิกแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ
แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเลย
หลินเฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พวกเขาก็ถอยหลังหนึ่งก้าว
หลินเฟิงย่อตัวลงตรงหน้าชายชรา
“ไอ้แก่! ฉันต้องขอให้แกไว้ชีวิตหรือไง?”
ผู้อาวุโสเฉินกระอักเลือดออกมา ก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่น “ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่!”
เขาพูดไม่ออกจริง ๆ
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แค่ได้ยินว่ามีปรมาจารย์วัยยี่สิบต้น ๆ ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน
“หึ ๆ! ฉันเป็นคนที่แกไม่ควรหาเรื่อง อยู่เฉย ๆ ไปก่อน อีกเดี๋ยวค่อยคิดบัญชีกับแก!”
หลินเฟิงยังไม่คิดจะฆ่าชายชราคนนี้เร็วขนาดนั้น
ต้องไว้ชีวิตเขา เพื่อเค้นข้อมูลเกี่ยวกับโลกยุทธภพออกมาให้ได้
แต่จ้าวหู่ไม่ได้โชคดีแบบนั้น
ตอนนี้เขายืนนิ่งราวกับคนโง่งม
นั่นมันค่ายกลสี่ประสานเชียวนะ
กลับถูกทำลายลงแบบนี้ง่าย ๆ
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าหลินเฟิงกำลังสนใจผู้อาวุโสเฉิน จึงยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา
เขาคิดจะขายผู้อาวุโสเฉินทิ้ง
จากนั้นก็ย่องไปทางหน้าต่าง
ที่นี่ถึงจะอยู่ชั้นสาม แต่ด้วยฝีมือของเขา กระโดดลงไปก็ไม่เป็นไร
เขาเตรียมหนีแล้ว
แต่เขาคิดผิด
ประเมินประสาทสัมผัสของหลินเฟิงต่ำเกินไป
เพิ่งขยับได้ไม่กี่ก้าว หลินเฟิงก็หันมามอง
พอเห็นหลินเฟิงมองมา เขาก็หันขวับอย่างลนลาน แล้ววิ่งไปทางหน้าต่างโดยไม่หันกลับมามอง
ขอแค่กระโดดลงไปได้ ก็ยังมีโอกาสรอด
ใกล้แล้ว หน้าต่างอยู่ตรงหน้าแล้ว
เขากระโจนสุดตัว
แต่กลับพบว่าตัวเองไม่ได้ร่วงลงไป
เขาหันมองไปรอบ ๆ อย่างฉงน
แล้วก็เห็นหลินเฟิงมายืนอยู่ข้างหน้าต่างแล้ว มือหนึ่งกำเสื้อด้านหลังของเขาไว้ พลางยิ้มมอง
จ้าวหู่ฝืนยิ้มอย่างน่าเกลียด “พี่ใหญ่! ผมผิดไปแล้ว! ไว้ชีวิตผมด้วย!”