จ้าวหู่เห็นยอดฝีมือของแก๊งพยัคฆ์ทมิฬล้มลงไปทีละคน ในที่สุดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
เขาหันไปมองชายชราร่างผอมแห้งที่ยืนอยู่ข้างกาย
「ผู้อาวุโสเฉิน!」
ผู้อาวุโสเฉินคนนี้ดูท่าจะไม่ใช่ลูกน้องของจ้าวหู่
เพราะตอนที่จ้าวหู่มองเขา แววตากลับเต็มไปด้วยความวิงวอน
ชายชราร่างผอมแห้งเหลือบมองจ้าวหู่
「เจ้าหู่! ข้ารับปากปู่ของเจ้าว่าจะช่วยเจ้า 3 ครั้ง นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว!」
จ้าวหู่มองหลินเฟิงที่กำลังแสดงฝีมืออย่างเกรียงไกร สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา
สุดท้ายเขาก็ได้แต่กัดฟันพูดว่า 「ได้ ผู้อาวุโสเฉินช่วยฉันครั้งนี้ แล้วระหว่างคุณกับตระกูลจ้าวก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก!」
「ดี!」
ผู้อาวุโสเฉินพยักหน้าด้วยความพอใจเช่นกัน
เขาก้าวออกไปข้างหน้าอย่างองอาจ
「ถอยไปให้หมด!」
พวกนักเลงได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสเฉินก็ราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างรีบถอยกรูดโดยไม่กล้ารั้งรอ
ยอดฝีมือระดับนี้ หากไม่ได้เห็นหัวหน้าอยู่ข้าง ๆ พวกเขาคงเผ่นหนีไปนานแล้ว ใครจะอยากสู้กับคนแบบนี้กัน
ผู้อาวุโสเฉินมองหลินเฟิงอย่างชื่นชม 「หนุ่มน้อย ฝีมือไม่เลวเลย อายุยังน้อยก็เป็นยอดฝีมือขั้นเซียนเทียนแล้ว!
ถ้าเจ้าจากไปตอนนี้และรับปากว่าจะไม่สร้างปัญหาให้เจ้าหู่อีก ข้ายังพอจะไว้ชีวิตเจ้าได้!」
ชายชราเห็นว่าหลินเฟิงมีพรสวรรค์เป็นเลิศ จึงเกิดความคิดอยากชุบเลี้ยงคนมีความสามารถขึ้นมา! หากตอนนี้ทั้งสองฝ่ายไม่ได้เป็นศัตรูกัน เขายังอยากนั่งสนทนาวิถีบำเพ็ญกับหลินเฟิงด้วยซ้ำ!
「ผู้อาวุโสเฉิน...」จ้าวหู่ได้ยินว่าผู้อาวุโสเฉินจะปล่อยอีกฝ่ายไป ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
แต่ผู้อาวุโสเฉินยกมือห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ
หลินเฟิงกลับหัวเราะออกมา
ตาแก่นี่ทำไมถึงวางท่ากร่างยิ่งกว่าเขาเสียอีก
「ไอ้แก่ ถ้าตาฝ้าฟางแล้วก็กลับบ้านไปเลี้ยงหลานเถอะ ยังจะไว้ชีวิตฉันอีกเหรอ? ดูสิว่าพวกนั้นทำอะไรฉันได้ไหม」