จ้าวหู่เดิมทีก็ขี้ขลาดอยู่แล้ว
พอหลินเฟิงขู่เข้าให้ ก็หดกลับไปทันที
“ใคร?”
เขาหันขวับไปมองต้นเสียง
“เฮ้! อยู่นี่ไง!”
เสียงของหลินเฟิงดังมาจากโซฟาในห้องทำงานอย่างเกียจคร้าน
จ้าวหู่หันไปมองทางโซฟาทันที ก็เห็นหลินเฟิงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจ ราวกับอยู่บ้านตัวเอง
หลินเฟิงมองจ้าวหู่ด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
จ้าวหู่เหวี่ยงหญิงสาวไปด้านข้าง สีหน้าเขียวคล้ำขณะเริ่มคาดเข็มขัด
“ฮึ! ไอ้นั่นของนาย ต่อให้ใส่กางเกงหรือไม่ใส่ก็ไม่ต่างกันหรอก ไม่มีใครอยากดู!” หลินเฟิงพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน
จ้าวหู่ไม่พูดอะไร รีบคาดเข็มขัดให้เรียบร้อยแล้วเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หวังจะหยิบอะไรบางอย่าง
แต่ชั่วพริบตาถัดมา เขากลับชะงักงัน
ของในลิ้นชักหายไปแล้ว
เขาค้นหาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หลินเฟิงเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “เฮ้! กำลังหาของชิ้นนี้อยู่หรือเปล่า?”
หลินเฟิงโยนปืนลูกโม่ขึ้นไปเบา ๆ ปล่อยให้มันตกลงมาแล้วรับไว้ ก่อนจะโยนขึ้นอีกครั้ง พลางมองจ้าวหู่ด้วยรอยยิ้ม
ใบหน้าที่เดิมก็เขียวคล้ำของจ้าวหู่พลันเปลี่ยนเป็นสีตับหมู
เขาปิดลิ้นชักดังปัง
“น้องชาย ระวังปืนลั่น!”
ขณะพูดกับหลินเฟิง เขาก็กดปุ่มบนโต๊ะไปด้วย
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องลับบนชั้นดาดฟ้าของอาคารซินตงไท่
คนหลายคนพลันสีหน้าเปลี่ยน
ชายชราผอมแห้งคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “แย่แล้ว! เสี่ยวหู่กำลังตกอยู่ในอันตราย!”
หลินเฟิงเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของจ้าวหู่ ก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “โธ่ จะขอความช่วยเหลือก็ขอให้โจ่งแจ้งไปเลยสิ ไม่เห็นต้องแอบ ๆ ซ่อน ๆ เลยนี่!”
วันนี้หลินเฟิงมาที่นี่เพื่อถอนรากถอนโคนพวกมัน