หลินซือวั่งโกรธจนตัวสั่นไปหมด
“พ่อ! เราต้องหาตัวมันให้เจอ! สั่งสอนมันสักหน่อย กล้าสาปแช่งพวกเราได้ยังไง!”
หลินจิ่งซานพยักหน้า “อาฝู ไปสืบดูว่าไอ้สารเลวนั่นอยู่ที่ไหน!”
“ได้ครับ! นายท่าน ผมจะสั่งคนเดี๋ยวนี้!”
พ่อบ้านฝูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เตรียมให้คนไปสืบหาที่พักของหลินเฟิง
แต่ทันทีที่หยิบโทรศัพท์ออกมา เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
โทรศัพท์แปดดาวในมือพ่อบ้านฝูแปรสภาพเป็นระเบิดมือถือไปเสียอย่างนั้น
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น มือข้างหนึ่งของพ่อบ้านฝูครึ่งฝ่ามือฉีกขาดจนเลือดเนื้อเละเทะ
บรรดาสตรีตระกูลหลินที่นั่งอยู่บนโซฟากรีดร้องด้วยความตกใจ หลินจิ่งซานเองก็เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ส่วนหลินเหยี่ยนที่เครียดจัดอยู่ก่อนแล้ว ถึงกับตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในห้วงความคิดของหลินเฟิงได้จังหวะพอดี
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์หวาดกลัวจากหลินจิ่งซาน +99】
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์หวาดกลัวจากหลินเหยี่ยน +88】
ทุกคนมองมือที่เลือดเนื้อเละเทะของพ่อบ้านฝู แล้วสูดปากด้วยความหวาดหวั่น
พ่อบ้านฝูเจ็บจนทนไม่ไหว ใบหน้าซีดเผือด
“หมอประจำบ้าน! รีบเรียก...แค่ก...แค่ก ๆ...”
หลินจิ่งซานตะโกนได้ครึ่งทางก็สำลักน้ำลายตัวเอง ไอไม่หยุด
เหวินซูหว่านเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้น ตั้งใจจะช่วยตบหลังหลินจิ่งซานเบา ๆ ให้หายสำลัก แต่พอก้าวไปข้างหน้าได้ก้าวเดียว—
“ปัง!”
เข่าของเธอกระแทกมุมโต๊ะชา จนหนังบริเวณหัวเข่าถลอกฉีกเป็นแผลใหญ่ เลือดไหลออกมาทันที
สามพี่น้องหลินซือวั่งก็ไม่ต่างกัน