ตอนหลินเฟิงล่องหนไปถึงห้องส่วนตัวของหลินเหยี่ยน ที่นั่นก็เละเทะราวกับหม้อโจ๊กแตกไปแล้ว
คุณชายลูกเศรษฐีหลายคนบาดเจ็บกันทั่วร่าง แม้แต่หญิงสาวที่ถูกเรียกมาก็ไม่เว้น
ในบรรดาพวกเขา คนที่อาการหนักที่สุดก็คือเจ้าหมูอ้วนกลมเป็นลูกบอลคนนั้น
ร่างกายเขาเปลือยเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น แถมยังเต็มไปด้วยคราบเลือด
หลินเฟิงเงยหน้ามองเพดานที่โคมระย้าคริสตัลหายไป ก่อนจะเห็นเศษแก้วกระจายเกลื่อนตัวหมูอ้วน เขาก็พอเดาเรื่องราวได้แล้ว—หมอนี่คงกำลังจะทำเรื่องอย่างว่า แต่ยันต์โชคร้ายเกิดออกฤทธิ์ โคมระย้าด้านบนเลยร่วงลงมากระแทก แถมน้องชายก็โดนทับจนบาดเจ็บไปด้วย
ตอนนี้คุณชายลูกเศรษฐีพวกนั้นกำลังเจรจากับคนของซินตงไท่
หลินเฟิงกำชับไว้ล่วงหน้าแล้วว่าห้ามวางท่าแข็งกร้าว ส่วนคนที่บาดเจ็บก็ต้องชดเชยให้อย่างเหมาะสม
“ซินตงไท่ของพวกคุณเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย? โคมไฟร่วงใส่พี่น้องฉัน! แขนฉันก็โดนบาดเหมือนกัน!” คุณชายลูกเศรษฐีคนหนึ่งเห็นผู้จัดการไม่ได้วางท่าแข็งกร้าวนัก จึงกุมแขนที่เลือดไหลแล้วโวยวายอย่างกร่าง ๆ
ผู้จัดการยิ้มเจื่อน ๆ พลางพูดว่า “ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ เรื่องนี้เป็นความผิดของสถานบันเทิงเรา เรายินดีชดเชยให้ทุกท่านครับ!”
ขณะเดียวกัน ผู้จัดการก็แอบด่าในใจว่า ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่สั่งไว้ก่อน ป่านนี้ฉันจับพวกแกถ่วงแม่น้ำจิ่นเจียงไปแล้ว!
พวกคุณชายลูกเศรษฐีเห็นผู้จัดการยอมคนขนาดนี้ ก็คิดว่าเจ้าของคนใหม่ของซินตงไท่เป็นพวกกลัวมีเรื่อง จึงพากันโวยวายหนักขึ้น
ส่วนผู้จัดการก็ทำตามคำสั่งของหลินเฟิง ไล่ขอโทษพวกเขาทีละคน
จากนั้นหลินเหยี่ยนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยก็ออกมาอวดเบ่งด้วย