ชั้นบนสุด
ห้องรับรองส่วนตัวของหลินเฟิง
เสิ่นจือเหยานั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระวนกระวาย รอคอยชะตากรรมที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป น้ำตาไหลไม่หยุด
ในใจของเธอพลันนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ถึงสองครั้งติดกัน
ช่วงหลายวันนี้ เธอคิดจะโทรหาหลินเฟิงไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็รู้สึกว่าทั้งคู่ยังไม่สนิทกันถึงขั้นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ที่ผ่านมาก็เป็นเธอที่คอยรบกวนหลินเฟิงอยู่ฝ่ายเดียว จึงรู้สึกกระดากใจ
ขณะที่เสิ่นจือเหยายังคิดฟุ้งซ่านอยู่ หลินเฟิงก็เปิดประตูเดินเข้ามาโดยตรง
พอได้ยินเสียงประตูเปิด เสิ่นจือเหยาก็ตกใจจนลุกพรวดจากโซฟา มองไปทางประตู
แล้วเธอก็ชะงักงัน
“หลินเฟิง? เป็นคุณเหรอ?”
เธอเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
หลินเฟิงไม่สนใจเธอ เดินตรงไปนั่งบนโซฟา
“นั่งสิ”
หลินเฟิงบอกให้เสิ่นจือเหยานั่งลง
แต่ไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ยินหรืออย่างไร ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมา ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดออกมาได้
เธอมาที่สถานบันเทิงเพื่อหาเงินด่วน แต่กลับถูกเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเลือกตัวเข้าให้
เขาจะคิดไหมว่าเธอเป็นผู้หญิงสำส่อน? เขาจะเอาเรื่องงานที่เธอทำอยู่ตอนนี้ไปบอกคนอื่นหรือเปล่า? แถมเธอยังสวมเสื้อผ้าที่ชวนให้อับอายขนาดนี้อีก
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งอึดอัดและละอายใจ ก่อนจะเริ่มสะอื้นเสียงเบา
หลินเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไมกัน เขาก็ไม่ได้รังแกเธอสักหน่อย
“เฮ้ ๆ ร้องไห้ทำไม!” หลินเฟิงไม่รู้จะปลอบคนอย่างไรดี
พอได้ยินคำพูดของหลินเฟิง เสิ่นจือเหยาก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม