เสิ่นจือเหยาเห็นหลินเฟิงเดินเข้ามา แม้จะยังเขินอายอยู่มาก แต่ก็กัดฟันเดินเข้าไปหาเขา
เมื่อครู่เธอคิดอยู่ตรงนี้มานานแล้ว
จากความสามารถที่หลินเฟิงแสดงให้เห็นในตอนนี้ เขาต้องช่วยเธอได้แน่
แต่ทำไมหลินเฟิงถึงต้องช่วยเธอล่ะ?
คิดไปคิดมา สิ่งเดียวที่เธอพอจะเอามาแลกได้ก็คือร่างกายที่ยังดูดีของตัวเอง
อีกอย่าง เมื่อครู่ทำไมหลินเฟิงถึงเดินออกไป? บางทีเขาอาจกำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนก็ได้
เพื่อคุณย่า และเพื่อตัวเธอเอง
เธอเดินเข้าห้องอาบน้ำอย่างไม่ลังเล แล้วชำระร่างกายจนสะอาดหมดจด
กลยุทธ์ของเธอดูจะได้ผลอยู่บ้าง
พอหลินเฟิงเห็นเธอในชุดคลุมอาบน้ำ ก็ทำท่าหื่นกามขึ้นมาทันที
เสิ่นจือเหยาฉวยโอกาสรุกต่อ เดินย่องเข้าหาอย่างยั่วยวน แล้วยกมือโอบคอเขาไว้
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลินเฟิง เธอก็มอบจูบแรกให้เขา
เธอจูบอย่างตั้งใจ แต่ยังเก้กังอยู่มาก
หลินเฟิงเพิ่งตั้งตัวได้ตอนที่เธอจูบลงมา จึงค่อย ๆ ดึงเสิ่นจือเหยาออก
แต่เสิ่นจือเหยากลับยังคงรุกเข้าหาไม่หยุด
“เสิ่นจือเหยา รู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” หลินเฟิงเอ่ยเสียงแหบพร่า
“รู้ค่ะ หลินเฟิง ฉันหมดหนทางแล้ว ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย”
เสิ่นจือเหยาพูดทั้งน้ำตา
แล้วเธอก็ขยับเข้ามาอีกครั้ง
“ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้”
“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันอยากตอบแทนคุณ หลินเฟิง เอาฉันไปเถอะ! ฉันแค่ขอให้คุณช่วย หลังจากนี้ฉันจะไม่มายุ่งกับคุณอีก”
พูดจบ เสิ่นจือเหยาก็หลับตาลง จูบปากหลินเฟิงอย่างเก้กัง
ในหัวของหลินเฟิงไม่มีเสียงแจ้งเตือนใด ๆ ดังขึ้น