หลินเฟิงมองกองเพลิงที่ลุกโหม ก่อนจะออกจากโรงงานร้าง
หลังทรมานคนสามสิบกว่าคนอยู่นานหลายชั่วโมง แต้มอารมณ์ก็พุ่งจากพันกว่าแต้มขึ้นไปเป็นสามหมื่นกว่า แทบทุกคนมอบแต้มอารมณ์ให้เขาคนละพันกว่าแต้ม
ตอนนี้เขาร่ำรวยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เสิ่นจือเหยายังหมดสติอยู่ แต่ดูท่าอีกไม่นานก็น่าจะฟื้นแล้ว
หลินเฟิงอุ้มเธอไปยังรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเอง แล้วพาเธอจากไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
เฮ้อ เดิมทีวันนี้ตั้งใจจะไปซื้อบ้านแท้ ๆ แต่แผนก็ล่มอีกแล้ว
แล้วก็ไอ้ลูกหมาหลินเหยี่ยนนั่น บังอาจหาคนมาฆ่าเขา ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียหน่อย
แก๊งพยัคฆ์ทมิฬก็เป็นภัยแฝง ต้องหาเวลาไปพบพวกมันสักครั้ง
ระหว่างทาง เสิ่นจือเหยาก็ค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา
“ที่นี่ที่ไหน? ซี๊ด! ปวดหัวจัง!” เสิ่นจือเหยาพูดอย่างงัวเงีย
ท้ายทอยของเธอถูกหลินเฟิงเคาะไปทีหนึ่ง ย่อมต้องเจ็บอยู่แล้ว
“อยู่บนเบาะหลังรถบีเอ็มดับเบิลยูของผม” เสียงหลินเฟิงดังแว่วมาจากข้างหน้า
เสิ่นจือเหยาสะดุ้งจนเกือบพลัดตก โชคดีที่ช่วงคับขันเธอคว้าเสื้อของหลินเฟิงไว้ แล้วดึงตัวเองกลับขึ้นมาได้
ด้วยแรงกระแทกจากการเคลื่อนไหวรุนแรงนั้น หน้าอกอวบใหญ่ของเธอจึงชนเข้ากับแผ่นหลังของหลินเฟิงอย่างไม่ผิดคาด ทำเอาเขาหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
เสิ่นจือเหยาสงบใจลงเล็กน้อย พอจำได้ว่าเป็นหลินเฟิงจึงค่อยเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณนะ! คุณช่วยฉันไว้อีกแล้ว!”
“ไม่เป็นไร คราวนี้คิดจะตอบแทนผมยังไง?”
เสิ่นจือเหยาคิดว่าหลินเฟิงจะขอเงินเธออีก จึงเงียบไปพักใหญ่กว่าจะพูดว่า “ฉันไม่มีเงิน!”