อีกวันหนึ่ง
หลินเฟิงฝึกฝนเสร็จแล้วก็กินอาหารเช้าจนอิ่ม ภายใต้การปรนนิบัติของหลิ่วเม่ยและสาวใช้ทั้งสิบคน
“หลิ่วเม่ย ทางนี้มีคนขับรถให้ฉันไหม?” หลินเฟิงไม่ค่อยอยากขับรถเอง
“มีค่ะ คุณชาย หมายเลข 09 กับ 10 เป็นคนขับรถ แน่นอนว่าฉันก็ขับรถได้เหมือนกันค่ะ”
“อืม งั้นไปกับฉันหน่อย”
หลินเฟิงยังอยากอยู่กับสาวสวยหุ่นขายาวคนนี้ ส่วนคนที่เหลือก็ให้อยู่เป็นสาวใช้ที่คฤหาสน์ไป
“ได้ค่ะ คุณชาย”
หลิ่วเม่ยขับรถบีเอ็มดับเบิลยูที่ดูไม่สะดุดตานักออกมาจากโรงจอดรถใต้ดิน หลินเฟิงนั่งสบาย ๆ อยู่ข้างคนขับ มองพี่สาวคนสวยขับรถ
ใครบอกว่าผู้หญิงขับรถไม่เก่ง หลินเฟิงขอค้านเป็นคนแรก
ทักษะการขับรถของหลิ่วเม่ยดีมาก ทั้งตอนออกตัวและเบรกก็นุ่มนวล ระหว่างทางก็ไม่กระแทก แถมยังขับได้เร็วไม่น้อย
ไม่นาน หลิ่วเม่ยก็พาหลินเฟิงมาถึงหน้าร้านเจินเป่าจ้าย
หลินเฟิงมองเข้าไปในร้านผ่านกระจกรถแล้วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย สาวน้อยท่าทางเกียจคร้านที่เจอคราวก่อนไม่อยู่ คราวนี้เป็นกู้ซงเหนียนเฝ้าร้าน
ไม่ใช่ว่าหลินเฟิงเป็นคนเจ้าชู้หรอกนะ ถ้าเลือกได้ว่าจะคุยธุรกิจกับสาวสวยหรือชายชรา ใครจะอยากคุยกับชายชรากันล่ะ
หลังจากหลิ่วเม่ยจอดรถเรียบร้อย เธอก็ลงจากรถทันที เปิดประตูให้หลินเฟิงอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็ให้เขาเดินนำ ส่วนตัวเองเดินตามหลังในระยะหนึ่งก้าวด้วยท่าทางนอบน้อม เรื่องรายละเอียดพวกนี้เธอทำได้ดีมาโดยตลอด
“ตาแก่กู้! ฉันมาอีกแล้ว!”
หลินเฟิงหย่อนก้นลงนั่งหน้าเคาน์เตอร์
กู้ซงเหนียนเงยหน้ามองหลินเฟิง สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “น้องหลิน กล้าหาญไม่เบาเลยนะ! ไปมีเรื่องกับแก๊งพยัคฆ์ทมิฬมา ยังกล้าอยู่ในเมืองไห่ซื่อต่ออีก!”