การทดลองชุดแรกประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ทำให้หลินเฟิงตั้งตารอการทดลองที่เหลืออย่างยิ่ง
หลินเฟิงเลิกสนใจเจ้าผมฟ้าที่ใกล้ถูกทรมานจนเสียสติ แล้วหันไปมองเจ้าผมทอง
เจ้าผมทองคนนี้ก็คือคนที่เคยคิดจะแย่งของจากหลินเฟิงในร้านของเก่านั่นเอง
หลินเฟิงแสยะยิ้ม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”
เจ้าผมทองทั้งหวาดกลัวทั้งเสียใจ
ทำไมเขาถึงคิดสั้นจนมาหาเรื่องปีศาจตนนี้กันนะ
หลินเหยี่ยน! ไอ้เวรเอ๊ย!!
เขาฝืนยิ้มออกมา “ฮ่า ๆ! พี่เฟิง ผมผิดไปแล้ว! ต่อไปไม่กล้าอีกแล้วครับ ขอพี่เมตตาปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ!”
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
หลินเฟิงตบหน้าเจ้าผมทองสองฉาด
“ปล่อยแกไปสักครั้งงั้นเหรอ? ที่ร้านของเก่าฉันก็ปล่อยแกไปแล้วไม่ใช่หรือไง? ยังมาหาที่ตาย แล้วยังจะให้ฉันปล่อยแกอีก! คิดว่าฉันเป็นผู้ดูแลม้าสวรรค์หรือไง!”
เจ้าผมทองร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนา “พี่! พี่! ผมผิดไปแล้ว! ผมจะกลับตัวกลับใจ ต่อไปจะเป็นคนดีแน่นอน!”
“ไปคุยกับเข็มเงินของฉันเอาเองเถอะ!”
“ไม่! ไม่! ไม่! พี่ใหญ่ นี่มันใช้กำลังทรมานคนโดยมิชอบนะ! ผิดกฎหมาย! ส่งผมให้ตำรวจเถอะ ได้ไหมครับ! ผมยอมรับโทษตามกฎหมาย!”
พวกอันธพาลคนอื่น ๆ ต่างก็พากันร้องขอชีวิตไม่หยุด
แต่หลินเฟิงต้องการแต้มอารมณ์นี่นา ในที่สุดก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาหาที่ตายถึงที่ แล้วเขาจะปล่อยไปได้อย่างไร
หลินเฟิงแทงเข็มเงินลงบนจุดหัวเราะและจุดร้องไห้ของเจ้าผมทองทันที
“ฮ่า ๆ!”
“ฮือ ๆ!”
“ฮือ ๆ ๆ!”
เจ้าผมทองหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก ทรมานจนหน้าแดงก่ำ
“ฮ่า! ฆ่า…ฮือ…ฉันเถอะ! ฮ่า ๆ!”