ชายฉกรรจ์สองสามคนเมื่อครู่ย่อมเป็นคนของแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ
หนึ่งในนั้นยังเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยที่เคยร่วมล้อมโจมตีหลินเฟิงที่ซินตงไท่ก่อนหน้านี้ ชื่อหลิวเป้า!
ตอนนี้เขาถูกหลินเฟิงสยบจนหมดใจแล้ว!
ตอนที่หลินเฟิงกับหยางฮ่าวอวี่เริ่มมีปากเสียงกัน
เขาก็เห็นหลินเฟิงอยู่ที่นี่แล้ว
จึงคอยรับคำสั่งอยู่ข้าง ๆ
พอเห็นหลิ่วเม่ยส่งสายตาให้ เขาก็พาคนพุ่งเข้าใส่ทันที!
ส่วนตระกูลหยางอะไรนั่นน่ะหรือ?
ก็แค่ตระกูลชั้นรองในเมืองไห่ซื่อเท่านั้น ฆ่าไปก็ฆ่าแล้ว ยังจะกล้าขู่เขี้ยวใส่อีกหรือไง?
เมื่อหลินเฟิงกลับมายังเขตหินดิบอีกครั้ง
หยางฮ่าวอวี่ก็เจ็บจนหมดสติไปแล้ว
ซ่งสือกอดหยางฮ่าวอวี่ไว้ พลางร้องไห้โทรเรียกรถพยาบาลให้เขา!
พอหลิวเป้าเห็นหลินเฟิงกลับมา
เขาก็รีบทำตัวประจบสอพลอทันที
เข้ามาเอาอกเอาใจอย่างเต็มที่!
เขาชี้ไปทางหยางฮ่าวอวี่แล้วพูดว่า “ลูกพี่ ของเดิมพันเอากลับคืนมาแล้วครับ!”
“อืม! ทำได้ดีมาก!”
หลินเฟิงชื่นชมชายฉกรรจ์หัวไวคนนี้ไม่น้อย!
“ยาลูกกลอนเม็ดนี้ช่วยบำรุงร่างกาย ฉันยกให้”
หลินเฟิงมอบยาเสริมกายเม็ดหนึ่งให้หลิวเป้า!
คนเขาลงแรงทำงานให้ จะไม่ให้รางวัลได้อย่างไร?
หลิวเป้ารีบรับยาเสริมกายมา “ขอบคุณครับลูกพี่!”
จากนั้นก็กลืนมันลงไปโดยไม่ลังเล
ของที่ลูกพี่ให้มา ต้องกินให้หมด!
ถึงเป็นยาพิษก็ยังกิน!
ทันใดนั้น หลิวเป้าก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
บาดแผลภายในที่ได้จากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วย
เขากำหมัดแน่น รับรู้ได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นหลายเท่าบนร่างกาย
ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เขาคุกเข่าลงตรงหน้าหลินเฟิง “ขอบคุณลูกพี่ที่เมตตา ต่อจากนี้ชีวิตของหลิวเป้าคนนี้เป็นของคุณแล้วครับ!”