“ฮ่า ๆ น่าขำสิ้นดี ฉันไปขโมยของตระกูลหลินของพวกแกตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วฉันเคยรังแกหลินเหยี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่? พวกแกมีหลักฐานหรือไง?”
“อีกอย่าง ถ้ากล้องวงจรปิดของตระกูลหลินใช้การไม่ได้ ก็รีบถอดทิ้งไปซะ ยังไงพวกแกก็ตัดสินความผิดกันด้วยจินตนาการอยู่แล้ว ตระกูลหลินไม่มีคนปกติสักคน!”
หลินเฟิงด่ากลับไปทันที
หลินซือวั่งโกรธจัด “นิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลยนะ หรือพวกเรากล่าวหาเธอผิดงั้นหรือ!”
“ฮ่า ๆ ฉันแนะนำให้พวกเธอไปตรวจสมองที่โรงพยาบาลที่สามเมืองไห่ซื่อดีกว่า เรื่องที่ฉันขโมยชุดชั้นในของพวกเธอก่อนหน้านี้ แค่มีสมองอยู่บ้างก็รู้แล้วว่ามันมีพิรุธ แน่นอนว่าเธอถามน้องสาวคนดีของพวกเธอดูก็ได้ ว่าหล่อนทำอะไรไว้”
หลินเฟิงด่าจบก็วางสายทันที
คุยกับพวกเธอมาก ๆ สติปัญญาคงถูกทำลายไปด้วย
“ตู๊ด ๆ ๆ—”
“ฮัลโหล ๆ ๆ!”
หลินซือวั่งยังอยากพูดอะไรต่อ แต่เสียงสายไม่ว่างดังขึ้น ทำเอาเธอโกรธจนแทบระเบิด
จากนั้นเหวินซูหว่านกับหลินซือวั่งก็สบตากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร
เหวินซูหว่านไม่ค่อยใช้สมองอยู่แล้ว คำพูดของหลินเฟิงเมื่อครู่จึงไม่ได้ทำให้เธอใส่ใจนัก แต่หลินซือวั่งกลับเริ่มสงสัยขึ้นมาบ้าง
หรือว่าพวกเราจะเข้าใจเขาผิดจริง ๆ?
เธอมองมารดาแล้วพูดว่า “แม่คะ หนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์เดินไปทางห้องน้ำ
พอเข้าไปในห้องน้ำ เธอก็รีบโทรหาน้องสาวคนเล็กที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่
เพราะหลังจากหลินเฟิงสะกิดให้คิด เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล